LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivethird-declension two-termination adjective

benedīcibilis

benedīcibilis (neuter benedīcibile)
Classical[bɛ.nɛ.diːˈkɪ.bɪ.lɪs]Ecclesiastical[be.ne.diˈt͡ʃiː.bi.lis]

Meaning

  1. two terminationblessing, praiseworthy

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativebenedīcibilisbenedīcibilisbenedīcibile
genitivebenedīcibilisbenedīcibilisbenedīcibilis
dativebenedīcibilībenedīcibilībenedīcibilī
accusativebenedīcibilembenedīcibilembenedīcibile
ablativebenedīcibilībenedīcibilībenedīcibilī
vocativebenedīcibilisbenedīcibilisbenedīcibile
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativebenedīcibilēsbenedīcibilēsbenedīcibilia
genitivebenedīcibiliumbenedīcibiliumbenedīcibilium
dativebenedīcibilibusbenedīcibilibusbenedīcibilibus
accusativebenedīcibilīs
benedīcibilēs
benedīcibilīs
benedīcibilēs
benedīcibilia
ablativebenedīcibilibusbenedīcibilibusbenedīcibilibus
vocativebenedīcibilēsbenedīcibilēsbenedīcibilia

Origins

Proto-Indo-European *-dʰlom Proto-Italic *-ðlom Proto-Italic *-ðlis Latin -bilis Latin benedīcibilis From benedīcō + -bilis.

Quick answers

What does benedīcibilis mean in Latin?
benedīcibilis, a adjective, means “blessing, praiseworthy”.
How do you pronounce benedīcibilis?
In classical Latin, [bɛ.nɛ.diːˈkɪ.bɪ.lɪs]; in ecclesiastical (church) Latin, [be.ne.diˈt͡ʃiː.bi.lis].