adjectivefirst/second-declension adjective
bellātōrius
bellātōrius (feminine bellātōria, neuter bellātōrium)
Classical[bɛl.laːˈtoː.ri.ʊs]Ecclesiastical[bel.laˈtɔː.ri.us]
Meaning
- adjectivewarlike, martial, pugnacious
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | bellātōrius | bellātōria | bellātōrium |
| genitive | bellātōriī | bellātōriae | bellātōriī |
| dative | bellātōriō | bellātōriae | bellātōriō |
| accusative | bellātōrium | bellātōriam | bellātōrium |
| ablative | bellātōriō | bellātōriā | bellātōriō |
| vocative | bellātōrie | bellātōria | bellātōrium |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | bellātōriī | bellātōriae | bellātōria |
| genitive | bellātōriōrum | bellātōriārum | bellātōriōrum |
| dative | bellātōriīs | bellātōriīs | bellātōriīs |
| accusative | bellātōriōs | bellātōriās | bellātōria |
| ablative | bellātōriīs | bellātōriīs | bellātōriīs |
| vocative | bellātōriī | bellātōriae | bellātōria |
bellātōrĭus, a, um, adj. bellator,
I. warlike, martial, useful in warlike expeditions (very rare):
jumenta, Amm. 23, 5, 13: pugnax et quasi bellatorius stilus, a pugnacious, polemic style, * Plin. Ep. 7, 9, 7.Origins
From bellātor (“warrior, soldier”), from bellō (“wage or carry out war; fight”), from bellum (“war”).
Borrowings
- Englishbellatory