adjectivefirst/second-declension adjective
belgicus
belgicus (feminine belgica, neuter belgicum)
Classical[ˈbɛɫ.ɡɪ.kʊs]Ecclesiastical[ˈbɛl̠ʲ.d͡ʒi.kus]
Meaning
- adjectivecapitalizedsometimesBelgic
- adjectivecapitalizedsometimesDutch
- adjectivecapitalizedsometimesDutch language ((lingua) belgica)
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | belgicus | belgica | belgicum |
| genitive | belgicī | belgicae | belgicī |
| dative | belgicō | belgicae | belgicō |
| accusative | belgicum | belgicam | belgicum |
| ablative | belgicō | belgicā | belgicō |
| vocative | belgice | belgica | belgicum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | belgicī | belgicae | belgica |
| genitive | belgicōrum | belgicārum | belgicōrum |
| dative | belgicīs | belgicīs | belgicīs |
| accusative | belgicōs | belgicās | belgica |
| ablative | belgicīs | belgicīs | belgicīs |
| vocative | belgicī | belgicae | belgica |
Origins
- Proto-Indo-European*bʰelǵʰ-?
- Latinbelgicus
Proto-Celtic *belgosbor. Latin Belgae Proto-Indo-European *-ikos Proto-Italic *-ikos Latin -icus Latin belgicus Belga m (“member of the Belgae”) or Belgae (“Belgae”) + -icus