proper noun · masculinesecond declension
Bartholomaeus
Bartholomaeus m sg (genitive Bartholomaeī)
Classical[bar.tʰɔ.ɫɔˈmae̯.ʊs]Ecclesiastical[bar.to.loˈmɛː.us]
Meaning
- masculinesingularBartholomew
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | Bartholomaeus | — |
| genitive | Bartholomaeī | — |
| dative | Bartholomaeō | — |
| accusative | Bartholomaeum | — |
| ablative | Bartholomaeō | — |
| vocative | Bartholomaee | — |
Origins
Borrowed from Ancient Greek Βαρθολομαῖος (Bartholomaîos), from Aramaic בַּר תַּלְמַי (bar tolmai, “son of Tolmai”).
Descendants
- CatalanBartomeu
- FrenchBarthélemy
- GermanBartholomäus
- EnglishBartholomew
- ItalianBartolomeo
- PortugueseBartolomeu
- RomanianBartolomeu
- SpanishBartolomé
- CzechBartoloměj
- DanishBartholomeus