noun · neuterthird declension
baccar
baccar n sg (genitive baccaris)
Classical[ˈbak.kar]Ecclesiastical[ˈbak.kar]
Meaning
- neutersingularA fragrant plant (of uncertain identity)
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | baccar | — |
| genitive | baccaris baccharis | — |
| dative | baccarī baccharī | — |
| accusative | baccar baccarem | — |
| ablative | baccare bacchare | — |
| vocative | baccar | — |
baccar (bacchar), ăris, n. (baccăris, is, f., Plin. 12, 12, 26, § 45), = βάκχα^ρις,
I. a plant having a fragrant root, from which an oil was expressed; also called nardum rusticum (cf. Plin. 12, 12, 26, § 45); acc. to Sprengel it is the Celtic valerian: Valeriana Celtica. Linn.; Plin. 21, 6, 16, § 29; Verg. E. 4, 19 (baccar herba est, quae facinum depellit, Serv.); 7, 27.
Origins
Borrowed from Ancient Greek βάκκαρις (bákkaris).