noun · masculinefourth declension
augurātus
augurātus m (genitive augurātūs)
Classical[au̯.ɡʊˈraː.tʊs]Ecclesiastical[au̯.ɡuˈraː.tus]
Meaning
- the office of augur
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | augurātus | augurātūs |
| genitive | augurātūs | augurātuum |
| dative | augurātuī | augurātibus |
| accusative | augurātum | augurātūs |
| ablative | augurātū | augurātibus |
| vocative | augurātus | augurātūs |
augŭrātus, ūs, m. id..
I. The office of augur. auguratus alicujus, Cic. Vatin. 9:
insigne auguratūs, id. Div. 1, 17, 30: scientia auguratūs, id. ib.: auguratu praeditus, Tac. A. 1, 62: auguratum accipere, Plin. Ep. 4, 8, 1.—II. = augurium, augury, Tert. Anim. 26.
Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
augurātus
P. of auguro and of auguror.
augurātus ūs, m
auguror, the office of augur: insigne auguratūs: auguratu praeditus, Ta.: scientia auguratūs.—Plur., Ta.
Origins
auguror + -tus (forming action nouns) or augur + -ātus.
In English words that came into English from augurātus
- augurateaugurātus