adjectivefirst/second-declension adjective
Aufidius1
Aufidius (feminine Aufidia, neuter Aufidium)
Classical[au̯ˈfɪ.di.ʊs]Ecclesiastical[au̯ˈfiː.di.us]
Meaning
- adjectiveof or pertaining to the gens Aufidia.
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | Aufidius | Aufidia | Aufidium |
| genitive | Aufidiī | Aufidiae | Aufidiī |
| dative | Aufidiō | Aufidiae | Aufidiō |
| accusative | Aufidium | Aufidiam | Aufidium |
| ablative | Aufidiō | Aufidiā | Aufidiō |
| vocative | Aufidie | Aufidia | Aufidium |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | Aufidiī | Aufidiae | Aufidia |
| genitive | Aufidiōrum | Aufidiārum | Aufidiōrum |
| dative | Aufidiīs | Aufidiīs | Aufidiīs |
| accusative | Aufidiōs | Aufidiās | Aufidia |
| ablative | Aufidiīs | Aufidiīs | Aufidiīs |
| vocative | Aufidiī | Aufidiae | Aufidia |
Aufĭdĭus, a, um, adj.,
I. the name of a Roman gens; hence,
I. Cn. Aufidius, a contemporary of Cicero, but older, and the author of a Greek history, Cic. Tusc. 5, 38, 112; id. Fin. 5, 19, 54.—
II. T. Aufidius, a Roman orator, Cic. Brut. 48, 179—
III. Sext. Aufidius, Cic. Fam. 12, 26 and 27.— Hence, Aufĭdĭānus, a, um, adj., Aufidian:
nomen, the debt of Aufidius, Cic. Fam. 16, 19.—IV. Aufidius Luscus, Hor. S. 1, 5, 34; 2, 4, 24.