noun · femininefirst declension
audentia
audentia f (genitive audentiae)
Classical[au̯ˈdɛn.ti.a]Ecclesiastical[au̯ˈdɛn.t͡si.a]
Meaning
- feminineboldness, courage, daring
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | audentia | audentiae |
| genitive | audentiae | audentiārum |
| dative | audentiae | audentiīs |
| accusative | audentiam | audentiās |
| ablative | audentiā | audentiīs |
| vocative | audentia | audentiae |
audentĭa, ae, f. audens,
I. boldness, courage, spirit, in a good sense (only postAug. and rare; syn.: audacia, animus).
I. Lit.:
audacia et audentia hoc diversa sunt, quod audacia temeritatis est, audentia fortitudinis, Non. p. 431, 6: ut quisque audentiae habuisset, Tac. A. 15, 53: nec defuit audentia Druso Germanico: sed obstitit Oceanus, id. G. 34: usurpatum raro et privatā cujusque audentiā, id. ib. 31.—II. Trop., freedom in the use of words, license:
si datur Homero et mollia vocabula et Graeca ad levitatem versus contrahere, extendere, inflectere, cur tibi similis audentia non detur? Plin. Ep. 8, 4, 4.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
audentia ae, f
audens, daring, boldness: privata cuiusque, Ta.
Origins
Proto-Indo-European *-(i)yós Proto-Italic *-ijos Proto-Italic *-ios Old Latin -ios Latin -ius Latin -ia Latin audentia From audēns (“bold, daring”) + -ia.