LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

auctōrō

auctōrō (present infinitive auctōrāre, perfect active auctōrāvī, supine auctōrātum)
Classical[au̯kˈtoː.roː]Ecclesiastical[au̯kˈtɔː.ro]

Meaning

  1. to become security for, give a pledge as bondsman
  2. oftenpassivereflexiveto bind or oblige oneself, hire oneself out

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.auctōrōauctōrābamauctōrābōauctōrāvīauctōrāveramauctōrāverō
auctōrārō
2nd sg.auctōrāsauctōrābāsauctōrābisauctōrāvistī
auctōrāstī
auctōrāverās
auctōrārās
auctōrāveris
3rd sg.auctōratauctōrābatauctōrābitauctōrāvitauctōrāverat
auctōrārat
auctōrāverit
auctōrārit
1st pl.auctōrāmusauctōrābāmusauctōrābimusauctōrāvimusauctōrāverāmusauctōrāverimus
auctōrārimus
2nd pl.auctōrātisauctōrābātisauctōrābitisauctōrāvistis
auctōrāstis
auctōrāverātis
auctōrārātis
auctōrāveritis
auctōrāritis
3rd pl.auctōrantauctōrābantauctōrābuntauctōrāvērunt
auctōrāvēre, auctōrārunt
auctōrāverant
auctōrārant
auctōrāverint
auctōrārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.auctōremauctōrāremauctōrāverim
auctōrārim
auctōrāvissem
auctōrāssem
2nd sg.auctōrēsauctōrārēsauctōrāverīsauctōrāvissēs
auctōrāssēs
3rd sg.auctōretauctōrāretauctōrāverit
auctōrārit
auctōrāvisset
auctōrāsset
1st pl.auctōrēmusauctōrārēmusauctōrāverīmus
auctōrārīmus
auctōrāvissēmus
auctōrāssēmus
2nd pl.auctōrētisauctōrārētisauctōrāverītis
auctōrārītis
auctōrāvissētis
auctōrāssētis
3rd pl.auctōrentauctōrārentauctōrāverint
auctōrārint
auctōrāvissent
auctōrāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.auctōrorauctōrābarauctōrābor
2nd sg.auctōrāris
auctōrāre
auctōrābāris
auctōrābāre
auctōrāberis
auctōrābere
3rd sg.auctōrāturauctōrābāturauctōrābitur
1st pl.auctōrāmurauctōrābāmurauctōrābimur
2nd pl.auctōrāminīauctōrābāminīauctōrābiminī
3rd pl.auctōranturauctōrābanturauctōrābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.auctōrerauctōrārer
2nd sg.auctōrēris
auctōrēre
auctōrārēris
auctōrārēre
3rd sg.auctōrēturauctōrārētur
1st pl.auctōrēmurauctōrārēmur
2nd pl.auctōrēminīauctōrārēminī
3rd pl.auctōrenturauctōrārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.auctōrāauctōrāre
pres. 2nd pl.auctōrāteauctōrāminī
fut. 2nd sg.auctōrātōauctōrātor
fut. 3rd sg.auctōrātōauctōrātor
fut. 2nd pl.auctōrātōte—
fut. 3rd pl.auctōrantōauctōrantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveauctōrāreauctōrārī
perfect infinitiveauctōrāvisse
auctōrāsse
auctōrātum esse
future infinitiveauctōrātūrum esseauctōrātum īrī
present participleauctōrāns—
perfect participle—auctōrātus
auctōrāta, auctōrātā, auctōrātae, auctōrātam, auctōrātārum, auctōrātās, auctōrātī, auctōrātōrum, auctōrātōs
future participleauctōrātūrus
auctōrātūra, auctōrātūrā, auctōrātūrae, auctōrātūram, auctōrātūrārum, auctōrātūrās, auctōrātūre, auctōrātūrī, auctōrātūrīs, auctōrātūrō, auctōrātūrōrum, auctōrātūrōs, auctōrātūrum
auctōrandus
auctōranda, auctōrandā, auctōrandae, auctōrandam, auctōrandārum, auctōrandās, auctōrande, auctōrandīs, auctōrandōrum, auctōrandōs
gerundauctōrandī, auctōrandō, auctōrandumsupineauctōrātum, auctōrātū

auctōro, āvi, ātum, 1, v. a. (access. form auctōror, āri, Dig. 26, 8, 4; 27, 6, 9; App. M. 9, p. 225, 40; Tert. ad Scap. 1) [auctor].
I. To become security for, to give a pledge as bondsman, Dig. 27, 6, 9; 26, 8, 4.—Trop., in the pass.: observatio satis auctorata consensūs patrocinio, confirmed, supported, Tert. Cor. Mil. 2.—
II. More freq. se auctorare, or pass. auctorari, to bind or oblige one's self to something, to hire one's self out for some service (mostly post-Aug.; never in Cic.): vindemitor auctoratus, Plin. 14, 1, 3, § 10.—Esp. of gladiators: Quid refert, uri virgis ferroque necari Auctoratus eas, * Hor. S. 2, 7, 59 (qui se vendunt ludo (gladiatorio) auctorati vocantur; auctoratio enim dicitur venditio gladiatorum, Acro): proximo munere inter novos auctoratos ferulis vapulare placet, Sen. Apocol. p. 251 Bip.: auctoratus ob sepeliendum patrem, Quint. Decl. 302; Inscr. Orell. 4404.—Hence, in the pun: ipsum magis auctoratum populum Romanum circumferens, i. e. brought into greater danger than the gladiators, Plin. 36, 15, 24, § 117.—Hence,
B. In gen., to bind: eo pignore velut auctoratum sibi proditorem ratus est, Liv. 36, 10; Manil. 5, 340.— *
C. Sibi mortem aliquā re, to bring death to one's self by some means, Vell. 2, 30.

Origins

Proto-Indo-European *-tōr Proto-Italic *-tōr Latin -tor Latin auctor Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin auctōrō From auctor (“author; originator”) + -ō.

Quick answers

What does auctōrō mean in Latin?
auctōrō, a verb, means “to become security for, give a pledge as bondsman; to bind or oblige oneself, hire oneself out”.
What are the principal parts of auctōrō?
auctōrō, auctōrāre, auctōrāvī, auctōrātum (first conjugation).
How do you pronounce auctōrō?
In classical Latin, [au̯kˈtoː.roː]; in ecclesiastical (church) Latin, [au̯kˈtɔː.ro].