LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

Atticus1

Atticus (feminine Attica, neuter Atticum, adverb Atticē)
Classical[ˈat.tɪ.kʊs]Ecclesiastical[ˈat.ti.kus]

Meaning

  1. adjectiveusuallyof or pertaining to Attica or Athens, Attic, Athenian
  2. adjectivedesignating the highest grade of style, philosophy, eloquence, etc.
  3. adjectiveexcellent, preeminent, preferable

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeAtticusAtticaAtticum
genitiveAtticīAtticaeAtticī
dativeAtticōAtticaeAtticō
accusativeAtticumAtticamAtticum
ablativeAtticōAtticāAtticō
vocativeAtticeAtticaAtticum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeAtticīAtticaeAttica
genitiveAtticōrumAtticārumAtticōrum
dativeAtticīsAtticīsAtticīs
accusativeAtticōsAtticāsAttica
ablativeAtticīsAtticīsAtticīs
vocativeAtticīAtticaeAttica

Phrases from Meissner's Latin Phrase-Book

Cicero Attico S.D.P. (salutem dicit plurimam)
Cicero sends cordial greetings to Atticus.
epistula ad Atticum data, scripta, missa or quae ad A. scripta est
a letter to Atticus.

Attĭcus, a, um, adj., = Ἀττικός.
I. In gen., of or pertaining to Attica or Athens, Attic, Athenian: Athenae, Plaut. Ps. 1, 5, 2; id. Rud. 3, 4, 36 al.: civis Attica atque libera, id. Poen. 1, 2, 159: civis Attica, Ter. And. 1, 3, 16: disciplina, Plaut. Cas. 3, 5, 24: fines, Hor. C. 1, 3, 6: regio, Plin. 10, 12, 15, § 33: thymum, id. 21, 10, 31, § 57: mel, of Mount Hymettus, id. ib.: apis, Ov. Tr. 5, 4, 30: sal, Plin. 31, 7, 41, § 87: columnae, formed in the Attic manner, id. 36, 23, 56, § 179 (cf. atticurges): ochra, id. 37, 10, 66, § 179 (cf. 2. Attice): paelex, i. e. Philomela, Mart. 10, 51; cf. Ov. M. 6, 537: fides, i. e. sincere, firm, prov., Vell. 2, 23, 4: profluvius, a disease of animals, the glanders, Veg. Art. Vet. 1, 17 and 38.—Attĭci, ōrum, m., the Athenians, Phaedr. 1, 2, 6.—
II. Esp.
A. Appel., to designate the highest grade of style, philosophy, eloquence, etc., Cic. Opt. Gen. 3, 7 sqq.; cf. id. Brut. 82, 284 sqq.: Demosthenes, quo ne Athenas quidem ipsas magis credo fuisse Atticas, id. Or. 7, 23: lepos, Mart. 3, 20.—Hence, subst.: Attici, orators of the Attic stamp (opp. Asiani): et antiqua quidem illa divisio inter Atticos atque Asianos fuit: cum hi pressi et integri, contra inflati illi et inanes haberentur; in his nihil superflueret, illis judicium maxime ac modus deesset, etc., Quint. 12, 10, 16 sq.—And transf. to other things, excellent, preeminent, preferable: logi, Plaut. Pers. 3, 1, 66.—Hence, Attĭcē, adv., in the Attic or Athenian manner: dicere, Cic. Brut. 84; 290; id. Opt. Gen. 3, 8; 4, 11; Quint. 12, 10, 18: loqui, id. 8, 1, 2: pressi oratores, id. 12, 10, 18.—
B. A surname of T. Pomponius, the intimate friend of Cicero, given to him on account of his long residence at Athens. His biography is found in Nepos.—
C. A friend of Ovid, Ov. Am. 1, 9, 2; id. P. 2, 4, 2. —
D. Antonius Atticus, a Latin rhetorician, Sen. Suas. 2, p. 19 Bip.—
E. Vipsanius Atticus, Sen. Contr. 2, 13, p. 184 Bip.

Origins

From Ancient Greek Ἀττῐκός (Attĭkós), from some Pre-Greek demonym or toponym for Athens and its hinterland of Attica + -ικός (-ikós, “-ic: forming adjectives”). Equivalent to a clipped Attica + -icus.

Descendants
  • EnglishAttic

In English words that came into English from Atticus

  • atticAtticus

In the Academy Smith's classical dictionaries

proper noun · masculinesecond declension
Atticus2
Atticus m sg (genitive Atticī, feminine Attica)
Classical[ˈat.tɪ.kʊs]Ecclesiastical[ˈat.ti.kus]

Meaning

  1. masculinesingularT. Pomponius Atticus (110–32 B.C.E.), close friend of and famed correspondent with M. Tullius Cicero
  2. masculinesingulara friend of P. Ovidius Naso
  3. masculinesingularAntonius Atticus (C.E. 1st century), Latin rhetorician
  4. masculinesingularVipsanius Atticus (C.E. 1st or 2nd century), buried at Catina in Sicilia

Declension

declension
formsingularplural
nominativeAtticus—
genitiveAtticī—
dativeAtticō—
accusativeAtticum—
ablativeAtticō—
vocativeAttice—

Origins

From Ancient Greek Ἀττῐκός (Attĭkós), from some Pre-Greek demonym or toponym for Athens and its hinterland of Attica + -ικός (-ikós, “-ic: forming adjectives”). Equivalent to a clipped Attica + -icus.

Descendants
  • EnglishAtticus

In English words that came into English from Atticus

  • AtticAtticus

In the Academy Smith's classical dictionaries

Quick answers

What does Atticus mean in Latin?
Atticus, a adjective, means “of or pertaining to Attica or Athens, Attic, Athenian; designating the highest grade of style, philosophy, eloquence, etc.; excellent, preeminent, preferable”.
How do you pronounce Atticus?
In classical Latin, [ˈat.tɪ.kʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈat.ti.kus].