LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

ā̆stūtus

ā̆stūtus (feminine ā̆stūta, neuter ā̆stūtum, comparative astūtior, adverb astūtē)
Classical[aːsˈtuː.tʊs]Ecclesiastical[asˈtuː.tus]

Meaning

  1. adjectivecrafty, cunning, shrewd, clever, tricksy (adept at using tricks)

Latīnē defined in Latin in our graded readers

Choosing the right word Döderlein's Latin Synonyms

Astutus · Callidus · Vafer · Versutus

Astutus or in old Latin astus (from ἀκή, acuere), and callidus, denote cunning, more in an intellectual sense, as a mark of cleverness; astutus, indeed, acuteness in the invention and execution of a secret project, synonymous with solers; but callidus (from κάλλος), sharp-sightedness in judging of a complicated question of conduct, or worldly wisdom, as the consequence of a knowledge of mankind, and of intercourse with the world, synonymous with rerum peritus, as judicious, and, in its degenerate signification, crafty, like κερδαλέος; on the other hand, vafer and versutus denote cunning in a moral sense, as a mark of dishonesty, and, indeed, vafer (ὑφή), adroitness in introducing tricks, particularly in judicial affairs, as the tricks of a lawyer, like πανοῦργος; versutus (ἀρτυτός), versatility in dissimulation, and in the art of getting out of a scrape by some means or other; in opp. to simplex, Cic. Fin. iv. 25, like στροφαῖος. Plin. Ep. vii. 6. Juvenis ingeniosus, sed parum callidus. Cic. Brut. 48. Callidus, et in capiendo adversario versutus. (iii. 220.)

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeā̆stūtusā̆stūtaā̆stūtum
genitiveā̆stūtīā̆stūtaeā̆stūtī
dativeā̆stūtōā̆stūtaeā̆stūtō
accusativeā̆stūtumā̆stūtamā̆stūtum
ablativeā̆stūtōā̆stūtāā̆stūtō
vocativeā̆stūteā̆stūtaā̆stūtum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeā̆stūtīā̆stūtaeā̆stūta
genitiveā̆stūtōrumā̆stūtārumā̆stūtōrum
dativeā̆stūtīsā̆stūtīsā̆stūtīs
accusativeā̆stūtōsā̆stūtāsā̆stūta
ablativeā̆stūtīsā̆stūtīsā̆stūtīs
vocativeā̆stūtīā̆stūtaeā̆stūta

astūtus, a, um, adj. a lengthened form of the ante-class. astus, like versutus from versus, cinctutus from cinctus; and astus itself has the form of a P. a., q. v. init.,
I. shrewd, sagacious, expert; or (more freq., cf. astutia) in mal. part., sly, cunning, artful, designing, etc. *
I. Ante-class. form astus, a, um: asta lingua, Att. ap. Non. p. 1, 54.—
II. Class. form astūtus: malus, callidus, astutus admodum, Plaut. Am. 1, 1, 112: Causam dicere adversus astutos, audacīs viros, valentes virgatores, id. As. 3, 2, 19: non tam astutus, neque ita perspicax, Ter. Heaut. 5, 1, 1: verum ego numquam adeo astutus fui, Quin etc., id. Ad. 2, 2, 13: ratio, Cic. Verr. 1, 11 fin.: nihil astutum, id. Or. 19, 64: hoc celandi genus est hominis non aperti, non simplicis, non ingenui; versuti potius, obscuri, astuti, fallacis, id. Off. 3, 13, 57: astuti Getae, Prop. 5, 5, 44: Parthorum astutae tela remissa fugae, id. 4, 8, 54: ut est astuta et ingeniosa sollertia, Plin. 36, 26, 66, § 192, where Jan omits astuta et: gens non astuta, nec callida, Tac. G. 22 et saep.: pro bene sano Ac non incauto fictum astutumque vocamus, Hor. S. 1, 3, 62: homo sagax et astutus, Mart. 12, 88, 4: Est vir astutus multorum eruditor, Vulg. Eccli. 37, 21: vulpes, Hor. S. 2, 3, 186: consilium, Gell. 5, 10 al.—As subst. (eccl. Lat.): Astutus omnia agit cum consilio, Vulg. Prov. 13, 16; ib. Eccli. 18, 28.—Comp.: fallacia astutior, Plaut. Cas. 5, 1, 7: si qui me astutiorem fingit (followed by callidius), Cic. Fam. 3, 8, 6: qui custodit increpationes, astutior fiet, Vulg. Prov. 15, 5.—* Sup.: astutissimus adversarius, Aug. Serm. 17: astutissima calliditas, id. Civ. Dei, 21, 6.— Adv.: astūtē, craftily, cunningly: astute comminisci aliquid, Plaut. Ep. 2, 2, 96: docte atque astute captare, id. Most. 5, 1, 21: consulte, docte atque astute cavere, id. Rud. 4, 7, 14: Astute, shrewdly done, Ter. And. 1, 2, 12: astute labefactare aliquem, id. Eun. 3, 3, 3: satis astute adgredi aliquem, id. Phorm. 5, 8, 75: astute reticere aliquid, Cic. ad Q. Fr. 1, 2, 1: astute nihil agere, Matius ap. Cic. Fam. 11, 28, 3.— Comp.: astutius ponere aliquid, Varr. L. L. 9, 1 Müll.—Sup.: astutissime componere aliquid, Gell. 18, 4: astutissime excogitare, Lact. 1, 22: astutissime fingi, Aug. Civ. Dei, 19, 5.

Origins

Proto-Indo-European *-tós Proto-Italic *-tos Latin -tus Latin ā̆stūtus From astū- (“craftiness”) + -tus (adjective-forming suffix).

Descendants
  • Catalanastut
  • Englishastute
  • Italianastuto
  • Portugueseastuto
  • Spanishastuto
  • Middle Frenchastut
  • Galicianastuto
  • Welshastudfrom Middle Welsh astud

In English words that came into English from ā̆stūtus

  • astuteā̆stūtus

Quick answers

What does ā̆stūtus mean in Latin?
ā̆stūtus, a adjective, means “crafty, cunning, shrewd, clever, tricksy (adept at using tricks)”.
How do you pronounce ā̆stūtus?
In classical Latin, [aːsˈtuː.tʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [asˈtuː.tus].