noun · femininefirst declension
ā̆stūtia
ā̆stūtia f (genitive ā̆stūtiae)
Classical[aːsˈtuː.ti.a]Ecclesiastical[asˈtut.t͡si.a]
Meaning
- cunning, craftiness, cleverness, shrewdness (adeptness at using tricks)
[...] nunc opus est tuā / mihi ad hanc rem exprōmptā memoriā atque astūtiā.
Now all I need is your wits and cunning applied to this scheme.166 BCE, Publius Terentius Afer, Andria 722–723 - subtlety
Ut dētur parvulīs āstūtiā, adolēscentī scientiā et intellēctus.
To give subtilty to little ones, to the young man knowledge and understanding. (Douay-Rheims trans., Challoner rev.; 1752 CE)c. 347 CE – 420 CE, Hieronymus, Vulgate Proverbs.1.4 - a cunning trick, stratagem
In the readers how our graded readers gloss it
cunning
astūtia -ae (f) — in De Bello Gallico II
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | ā̆stūtia adstutia | ā̆stūtiae adstutiae |
| genitive | ā̆stūtiae adstutiae | ā̆stūtiārum adstutiārum |
| dative | ā̆stūtiae adstutiae | ā̆stūtiīs adstutiīs |
| accusative | ā̆stūtiam adstutiam | ā̆stūtiās adstutiās |
| ablative | ā̆stūtiā adstutiā | ā̆stūtiīs adstutiīs |
| vocative | ā̆stūtia adstutia | ā̆stūtiae adstutiae |
astūtĭa, ae, f. astutus,
I. the quality of being astutus, orig. (like acumen, dolus, etc.) dexterity, adroitness, and also (eccl. Lat.) understanding, wisdom: Quibus (feris) abest ad praecavendum intellegendi astutia, Pac. ap. Cic. Fin. 5, 11, 31 (Trag. Rel. p. 122 Rib.):
ut detur parvulis astutia, Vulg. Prov. 1, 4: intellegite, parvuli, astutiam, ib. ib. 8, 5.—But very early used in a bad sense, cunning, slyness, subtlety, craft as a habit (most freq. in ante-class. and Ciceron. Lat.; afterwards supplanted by astus, q. v.): est nobis spes in hac astutiā, Plaut. Capt. 2, 1, 53: nec copiast [Me expediundi], nisi si astutiam aliquam corde machinor, id. ib. 3, 3, 15 Fleck.; 3, 4, 7; id. Ep. 3, 2, 27; id. Mil. 2, 2, 82: nunc opus est tuā Mihi ad hanc rem expromptā malitiā atque astutiā, Ter. And. 4, 3, 8; id. Heaut. 4, 3, 32: quod si aut confidens astutia aut callida esset audacia, vix ullo obsisti modo posset, Cic. Clu. 65, 183: quae tamen non astutiā quādam, sed aliquā potius sapientiā secutus sum, id. Fam. 3, 10, 9: qui (Deus) adprehendit sapientes in astutiā eorum, Vulg. Job, 5, 13; ib. 1 Cor. 3, 19; ib. Ephes. 4, 14.—Also plur.: in regionem astutiarum mearum te induco, Plaut. Mil. 2, 2, 78; so id. Ep. 3, 2, 39: Hem astutias, Ter. And. 3, 4, 25 Don.: aliter leges, aliter philosophi tollunt astutias, Cic. Off. 3, 17, 68; 3, 17, 61.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
astūtia ae, f
astutus, adroitness, shrewdness, craft, cunning: intellegendi, Pac. ap. C.: ad rem, T.: confidens. — Plur, tricks, cunning devices: Hem astutias, T.: tollendae.
Origins
From ā̆stūtus (“cunning, full of tricks”) + -ia. First attested in Plautus and as aastvtieis in 3d to 2nd century BCE Falerii, with what appears to be a practice of marking long vowels also observed in a nearby inscription.
Descendants
- Catalanastúcia
- Frenchastuce
- Italianastuzia
- Portugueseastúcia
- Spanishastucia
- Galicianastucia
- Sicilianstùzzia