noun · femininethird declension
assuētūdō
assuētūdō f (genitive assuētūdinis)
Meaning
- custom, habit
- practice
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | assuētūdō | assuētūdinēs |
| genitive | assuētūdinis | assuētūdinum |
| dative | assuētūdinī | assuētūdinibus |
| accusative | assuētūdinem | assuētūdinēs |
| ablative | assuētūdine | assuētūdinibus |
| vocative | assuētūdō | assuētūdinēs |
assŭētūdo (ads-; v. assuesco
I. init.), ĭnis, f. assuetus, a being accustomed to a thing, custom, habit.
I. In gen. (rare;
not in Cic.): amor adsuetudinis, Varr. L. L. 9, § 20 Müll.: longāque alit assuetudine flammas, Ov. M. 10, 173: Nil adsuetudine majus, id. A. A. 2, 345: adsuetudo mali, Liv. 25, 26, 5; 27, 39; 44, 5: seu naturā sive adsuetudine suspensa et obscura verba, Tac. A. 1, 11: confarreandi adsuetudo, id. ib. 4, 16: adsuetudo voluptatum, id. H. 2, 62: malorum, id. A. 6, 40: furandi, Gell. 11, 18, 17. —II. Esp. in mal. part. (v. assuesco, II.), Tac. A. 13, 46.
Origins
From assuētus + -tūdō.
In English words that came into English from assuētūdō
- assuetudeassuētūdō