noun · femininethird declension
assevērātiō
assevērātiō f (genitive assevērātiōnis)
Classical[as.sɛ.weːˈraː.ti.oː]Ecclesiastical[as.se.veˈrat.t͡si.o]
Meaning
- an earnest pursuit or behavior; seriousness
- a vehement assertion, affirmation or asseveration; vehemence, rigor
- a word of emphasis
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | assevērātiō | assevērātiōnēs adsevērātiōnēs |
| genitive | assevērātiōnis adsevērātiōnis | assevērātiōnum adsevērātiōnum |
| dative | assevērātiōnī adsevērātiōnī | assevērātiōnibus adsevērātiōnibus |
| accusative | assevērātiōnem adsevērātiōnem | assevērātiōnēs adsevērātiōnēs |
| ablative | assevērātiōne adsevērātiōne | assevērātiōnibus adsevērātiōnibus |
| vocative | assevērātiō | assevērātiōnēs adsevērātiōnēs |
assĕvērātĭo (ads-), ōnis, f. assevero.
I. An earnest pursuit of any thing; hence,
A. Of discourse, a vehement assertion, affirmation, asseveration:
omni tibi adseveratione affirmo, Cic. Att. 13, 23: confirmatio est nostrorum argumentorum expositio cum adseveratione, Auct. ad Her. 1, 3; so Quint. 4, 2, 94; 11, 3, 2; Plin. Pan. 67; Tac. A. 6, 2; 4, 42; 4, 52.—B. In Tac., of actions, a persevering earnestness, vehemence, rigor:
igitur multā adseveratione ... coguntur patres, etc., Tac. A. 4, 19: accusatio tamen apud patres adseveratione eādem peracta, id. ib. 2, 31.—* II. In the old gram. lang., a strengthening part of speech, a word of emphasis:
adiciebant et adseverationem, ut heu, Quint. 1, 4, 20: (adseverat heu, dum miserabili orationi ipsius, qui dicit dolorem, adjungit, Spald.).Origins
Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin assevērātiō From assevērō + -tiō.
Descendants
- Catalanasseveració
- Italianasseverazione
- Portugueseasseveração
- Spanishaseveración
- Galicianaseveración
In English words that came into English from assevērātiō
- asseverationassevērātiō