LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininethird declension

assevērātiō

assevērātiō f (genitive assevērātiōnis)
Classical[as.sɛ.weːˈraː.ti.oː]Ecclesiastical[as.se.veˈrat.t͡si.o]

Meaning

  1. an earnest pursuit or behavior; seriousness
  2. a vehement assertion, affirmation or asseveration; vehemence, rigor
  3. a word of emphasis

Declension

declension
formsingularplural
nominativeassevērātiōassevērātiōnēs
adsevērātiōnēs
genitiveassevērātiōnis
adsevērātiōnis
assevērātiōnum
adsevērātiōnum
dativeassevērātiōnī
adsevērātiōnī
assevērātiōnibus
adsevērātiōnibus
accusativeassevērātiōnem
adsevērātiōnem
assevērātiōnēs
adsevērātiōnēs
ablativeassevērātiōne
adsevērātiōne
assevērātiōnibus
adsevērātiōnibus
vocativeassevērātiōassevērātiōnēs
adsevērātiōnēs

assĕvērātĭo (ads-), ōnis, f. assevero.
I. An earnest pursuit of any thing; hence,
A. Of discourse, a vehement assertion, affirmation, asseveration: omni tibi adseveratione affirmo, Cic. Att. 13, 23: confirmatio est nostrorum argumentorum expositio cum adseveratione, Auct. ad Her. 1, 3; so Quint. 4, 2, 94; 11, 3, 2; Plin. Pan. 67; Tac. A. 6, 2; 4, 42; 4, 52.—
B. In Tac., of actions, a persevering earnestness, vehemence, rigor: igitur multā adseveratione ... coguntur patres, etc., Tac. A. 4, 19: accusatio tamen apud patres adseveratione eādem peracta, id. ib. 2, 31.—*
II. In the old gram. lang., a strengthening part of speech, a word of emphasis: adiciebant et adseverationem, ut heu, Quint. 1, 4, 20: (adseverat heu, dum miserabili orationi ipsius, qui dicit dolorem, adjungit, Spald.).

Origins

Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin assevērātiō From assevērō + -tiō.

Descendants
  • Catalanasseveració
  • Italianasseverazione
  • Portugueseasseveração
  • Spanishaseveración
  • Galicianaseveración

In English words that came into English from assevērātiō

  • asseverationassevērātiō

Quick answers

What does assevērātiō mean in Latin?
assevērātiō, a noun, means “an earnest pursuit or behavior; seriousness; a vehement assertion, affirmation or asseveration”.
What is the genitive of assevērātiō?
The genitive singular is assevērātiōnis. assevērātiō is feminine, third declension.
How do you pronounce assevērātiō?
In classical Latin, [as.sɛ.weːˈraː.ti.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [as.se.veˈrat.t͡si.o].