noun · femininethird declension
assēnsiō
assēnsiō f (genitive assēnsiōnis)
Meaning
- assent, agreement
- approbation, applause
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | assēnsiō adsēnsiō | assēnsiōnēs adsēnsiōnēs |
| genitive | assēnsiōnis adsēnsiōnis | assēnsiōnum adsēnsiōnum |
| dative | assēnsiōnī adsēnsiōnī | assēnsiōnibus adsēnsiōnibus |
| accusative | assēnsiōnem adsēnsiōnem | assēnsiōnēs adsēnsiōnēs |
| ablative | assēnsiōne adsēnsiōne | assēnsiōnibus adsēnsiōnibus |
| vocative | assēnsiō adsēnsiō | assēnsiōnēs adsēnsiōnēs |
as-sensĭo (ads-), ōnis, f. assentior,
I. an assent, agreement, approbation, applause (esp. in rhetor. and philos. lang.;
beyond this sphere assensus is more usu.): orationis genus exile nec satis populari adsensioni accommodatum, Cic. Brut. 30, 114; id. Inv. 1, 31, 51: crebrae adsensiones, multae admirationes, id. ib. 84, 290; id. Mil. 5: plurium, Sen. Ep. 7: simulata, Quint. 6, 3, 73; so Plin. Ep. 3, 4, 4; 4, 12, 6 al.—In philos. lang., an assent to the reality of sensible appearances: nunc de adsensione atque adprobatione, quam Graeci συγκατάθεσιν vocant, pauca dicemus, Cic. Ac. 2, 12, 37: non sunt neque adsensiones neque actiones in nostrā potestate, id. Fat. 17 (v. the context, and id. ib. 19).Origins
Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin assēnsiō From assentior + -tiō.