noun · neutersecond declension
asplēnon
asplēnon n (genitive asplēnī)
Classical[asˈpɫeː.nɔn]Ecclesiastical[asˈplɛː.non]
Meaning
- spleenwort (Asplenium spp. probably miltwaste (Asplenium ceterach))
77 CE – 79 CE, Plinius Maior, Naturalis Historia 27.17.34
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | asplēnon | asplēna |
| genitive | asplēnī | asplēnōrum |
| dative | asplēnō | asplēnīs |
| accusative | asplēnon | asplēna |
| ablative | asplēnō | asplēnīs |
| vocative | asplēnon | asplēna |
Origins
Borrowed from Ancient Greek ἄσπληνον (ásplēnon).