noun · femininefirst declension
arrugia
arrugia f (genitive arrugiae)
Classical[arˈrʊ.ɡi.a]Ecclesiastical[arˈruː.d͡ʒi.a]
Meaning
- femininerareA shaft and pit in a goldmine
cuniculis per magna spatia actis cavantur montes lucernarum ad lumina; eadem mensura vigiliarum est, multisque mensibus non cernitur dies. arrugias id genus vocant.
77 CE – 79 CE, Plinius Maior, Naturalis Historia 33.70aurum arrugia quaesitum non coquitur, sed statim suum est.
77 CE – 79 CE, Plinius Maior, Naturalis Historia 33.77
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | arrugia | arrugiae |
| genitive | arrugiae | arrugiārum |
| dative | arrugiae | arrugiīs |
| accusative | arrugiam | arrugiās |
| ablative | arrugiā | arrugiīs |
| vocative | arrugia | arrugiae |
arrūgĭa, ae, f. akin to runco, runcina, ὀρύσσω, ὀρύξω, to dig; cf. Corssen, Ausspr. I. p. 543; v. corrugus,
I. a shaft and pit in a gold-mine, Plin. 33, 4, 21, § 70.
Origins
Unknown. Lewis and Short suggest that it is ultimately from Proto-Indo-European *h₃rewk- (“to till, dig”), making it cognate with runcō and Ancient Greek ὀρύσσω (orússō). Adams suggests it could be of Punic origin.
Descendants
- Italianroggiafrom Vulgar Latin *rugia
- Catalanrollfrom Vulgar Latin *arrugula
- Spanisharroyofrom Vulgar Latin *arrugium
- Portuguesearroiofrom Vulgar Latin *arrugium
- Sardinianróyafrom Vulgar Latin *roia
- Sardinianarróyufrom Vulgar Latin *roia
- Sardinianarròyafrom Vulgar Latin *roia
- Sardinianorròafrom Vulgar Latin *roia
- Sardinianarròafrom Vulgar Latin *roia
- Sardinianròjafrom Vulgar Latin *roia