noun · femininefirst declension
arēopagītēs
arēopagītēs f (genitive arēopagītae)
Meaning
- an Areopagite
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | arēopagītēs | arēopagītae |
| genitive | arēopagītae | arēopagītārum |
| dative | arēopagītae | arēopagītīs |
| accusative | arēopagītēn | arēopagītās |
| ablative | arēopagītē | arēopagītīs |
| vocative | arēopagītē | arēopagītae |
Ărēŏpăgītes, ae, m., = Ἀρειοπαγίτης,
I. an Areopagite, a member of the court of the Areopagus at Athens (v. Areopagus), Enn. ap. Varr. L. L. 7, § 19 Müll. (Trag. v. 190 Vahl.); Varr. L. L. l. l.; Cic. Phil. 5, 5, 14; id. Balb. 12 fin.; id. Off. 1, 22, 75; id. Div. 1, 25, 54; Vulg. Act. 17, 34; Macr. S. 7, 1.—Hence, † ărēŏpăgītĭcus, a, um, adj., = Ἀρειοπαγιτικός, of or pertaining to an Areopagite:
gymnasia, Sid. Ep. 9, 9.Origins
From Ancient Greek Ἀρεοπαγῑ́της (Areopagī́tēs).
Descendants
- Catalanareopagita
- EnglishAreopagite
- Italianareopagita
- Portugueseareopagita
- Spanishareopagita
- Galicianareopaxita
- Middle EnglishAriopagite
- Middle EnglishAriopagyte