noun · masculinefirst declension
archimandrīta
archimandrīta m (genitive archimandrītae)
Classical[ar.kʰɪ.manˈdriː.ta]Ecclesiastical[ar.ki.manˈdriː.ta]
Meaning
- The superior of a large monastery, or group of monasteries, in the Orthodox Church.
- A chief or principal of monks; abbot.
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | archimandrīta | archimandrītae |
| genitive | archimandrītae | archimandrītārum |
| dative | archimandrītae | archimandrītīs |
| accusative | archimandrītam | archimandrītās |
| ablative | archimandrītā | archimandrītīs |
| vocative | archimandrīta | archimandrītae |
archĭmandrīta, ae, m., = ἀρχιμανδρίτης,
I. a chief or principal of monks, an abbot, Sid. Ep. 8, 14.
Origins
- Proto-Indo-European*h₂er-der.?
- Proto-Indo-European*h₂ergʰ-der.?
- Ancient Greek ἄρχω(árkhō)
- Ancient Greek ἀρχι-(arkhi-)
- Ancient Greek μάνδρα(mándra)
- Latinarchimandrīta
Proto-Indo-European *-tósder. Ancient Greek -της (-tēs)der. Ancient Greek -ῑ́της (-ī́tēs) Ancient Greek ἀρχιμανδρίτης (arkhimandrítēs)bor. Latin archimandrīta Borrowed from Ancient Greek ἀρχιμανδρίτης (arkhimandrítēs, “abbot”).
Descendants
- Catalanarximandrita
- Englisharchimandrite
- Frencharchimandrite
- Italianarchimandrita
- Portuguesearquimandrita
- Spanisharchimandrita
- Galicianarquimandrita
In English words that came into English from archimandrīta
- archimandritearchimandrīta