LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · masculinefourth declension

arbitrātus

arbitrātus m (genitive arbitrātūs)
Classical[ar.bɪˈtraː.tʊs]Ecclesiastical[ar.biˈtraː.tus]

Meaning

  1. arbitration
  2. choice
  3. judgement
  4. jurisdiction

Declension

declension
formsingularplural
nominativearbitrātusarbitrātūs
genitivearbitrātūsarbitrātuum
dativearbitrātuīarbitrātibus
accusativearbitrātumarbitrātūs
ablativearbitrātūarbitrātibus
vocativearbitrātusarbitrātūs

arbī^trātus, a, um, Part. of arbitror.
arbī^trātus, ūs, m. arbitror.
I. The judgment (as will, not as opinion; accordingly = voluntas, not = sententia), freewill, inclination, pleasure, wish, choice, decision (class.; cf. Gell. 13, 20, 19: hic allegatus et hic arbitratus pro allegatione proque arbitratione dicuntur. Quā ratione servatā arbitratu et allegatu meo dicimus, which latter expression is most freq. used): viri boni arbitratu resolvetur, Cato, R. R. 149, 2; so id. ib. 145, 3: arbitratu domini, id. ib. 144, 1: nunc quidem meo arbitratu loquar libere, quae volam et quae lubebit, Plaut. Truc. 2, 1, 2: Vapulabis meo arbitratu et novorum aedilium, id. Trin. 4, 2, 148; so id. Capt. 3, 1, 35; id. Ep. 5, 2, 22; id. Men. 5, 5, 46; id. Mil. 4, 6, 6; id. Ps. 1, 5, 13: tuus arbitratus sit: comburas, si velis, id. As. 4, 1, 21; so id. Rud. 5, 2, 68: Er. Agedum, excutedum pallium. St. Tuo arbitratu, id. Aul. 4, 4, 20; id. Am. 3, 2, 50; id. Most. 3, 2, 106; id. Capt. 4, 2, 87; id. Ps. 2, 2, 66; id. Truc. 5, 19: quas (sententias) exposui arbitratu meo, Cic. Lael. 1, 3: ut id meo arbitratu facerem, id. Fin. 1, 21, 72, and id. ib. 4, 1, 2; id. Fam. 7, 1, 5: tuo vero id quidem arbitratu, id. Fin. 1, 8, 28; so id. Brut. 11, 42; Tac. Or. 42 fin.: suo arbitratu, Plaut. Men. 1, 1, 15: ejus arbitratu fieri, id. Rud. 4, 3, 96: arbitratu suo, Suet. Tib. 68: Tr. Quoius arbitratu nos vis facere? Gr. Viduli arbitratu, Plaut. Rud. 4, 3, 63 sq.; 4, 3, 66: senatūs arbitratu, Suet. Tib. 34; so id. Aug. 35.—
II. Direction, guidance: considerare oportet, cujus arbitratu sit educatus, Cic. Inv. 1, 25; so Inscr. Grut. 185, 2.

Origins

Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin arbitror Proto-Indo-European *-tus Proto-Italic *-tus Latin -tus Latin arbitrātus From arbitror + -tus (forming action nouns).

In English words that came into English from arbitrātus

  • arbitratearbitrātus

Quick answers

What does arbitrātus mean in Latin?
arbitrātus, a noun, means “arbitration; choice; judgement”.
What is the genitive of arbitrātus?
The genitive singular is arbitrātūs. arbitrātus is masculine, fourth declension.
How do you pronounce arbitrātus?
In classical Latin, [ar.bɪˈtraː.tʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [ar.biˈtraː.tus].