noun · masculinefourth declension
aquaeductus
aquaeductus m (genitive aquaeductūs)
Classical[a.kʷae̯ˈdʊk.tʊs]Ecclesiastical[a.kʷeˈduk.tus]
Meaning
- masculineaqueduct, conduit
- masculinethe right to conduct water across or from another's land to one's own land by means of pipes, trenches, or canals
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | aquaeductus aqueductus | aquaeductūs aqueductūs, aquiductī |
| genitive | aquaeductūs aqueductūs, aquiductī | aquaeductuum aqueductuum, aquiductōrum |
| dative | aquaeductuī aqueductuī, aquiductō | aquaeductibus aqueductibus, aquiductīs |
| accusative | aquaeductum aqueductum, aquiductum | aquaeductūs aqueductūs, aquiductōs |
| ablative | aquaeductū aqueductū, aquiductō | aquaeductibus aqueductibus, aquiductīs |
| vocative | aquaeductus aqueductus, aquiducte | aquaeductūs aqueductūs, aquiductī |
ăquaeductus (ăquae ductus; also ductus ăquae, Vitr. 8, 6: ăquārum ductus, Plin. 16, 42, 81, § 224; Vitr. 8, 6, 3; and ductus ăquārum, Suet. Claud. 20), ūs, m.,
I. a conveyance of water, an aqueduct, a conduit (cf.:
(Appius) aquam in urbem duxit, Liv. 9, 29): De aquae ductu probe fecisti, Cic. Att. 13, 6: usque ad Collem aquae ductūs, Vulg. 2 Reg. 2, 24: fecitque aquae ductum, ib. 3 Reg. 18, 32; ib. Isa. 7, 3 al.; also, the right of conducting water to some place, Cic. Caecin. 26; cf. Dig. 8, 3, 1. On the aqueducts of Rome, v. Smith, Dict. Antiq., s. v. aquaeductus.Origins
- Proto-Indo-European*h₂ékʷeh₂
- Proto-Italic*akʷā
- Latinaquaeductus
Latin ductus Latin aquaeductus From aquae + ductus, literally “conducting of water”.
Elsewhere
- Catalanaqüeducte
- Englishaqueduct
- Frenchaqueduc
- Portugueseaqueduto
- Romanianapeduct
- Spanishacueducto
- Friulianacuidot
- Galicianacueduto
- Polishakwedukt
- Russianакведу́к
Italo-Romance
- Italianacquedotto
In English words that came into English from aquaeductus
- aqueductaquaeductus