LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

apprōnō

apprōnō (present infinitive apprōnāre, perfect active apprōnāvī, supine apprōnātum)
Classical[apˈproː.noː]Ecclesiastical[apˈprɔː.no]

Meaning

  1. reflexiveusuallyto bow down, lean or bend forwards; kneel, fall down

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.apprōnōapprōnābamapprōnābōapprōnāvīapprōnāveramapprōnāverō
apprōnārō
2nd sg.apprōnāsapprōnābāsapprōnābisapprōnāvistī
apprōnāstī
apprōnāverās
apprōnārās
apprōnāveris
3rd sg.apprōnatapprōnābatapprōnābitapprōnāvitapprōnāverat
apprōnārat
apprōnāverit
apprōnārit
1st pl.apprōnāmusapprōnābāmusapprōnābimusapprōnāvimusapprōnāverāmusapprōnāverimus
apprōnārimus
2nd pl.apprōnātisapprōnābātisapprōnābitisapprōnāvistis
apprōnāstis
apprōnāverātis
apprōnārātis
apprōnāveritis
apprōnāritis
3rd pl.apprōnantapprōnābantapprōnābuntapprōnāvērunt
apprōnāvēre, apprōnārunt
apprōnāverant
apprōnārant
apprōnāverint
apprōnārint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.apprōnemapprōnāremapprōnāverim
apprōnārim
apprōnāvissem
apprōnāssem
2nd sg.apprōnēsapprōnārēsapprōnāverīsapprōnāvissēs
apprōnāssēs
3rd sg.apprōnetapprōnāretapprōnāverit
apprōnārit
apprōnāvisset
apprōnāsset
1st pl.apprōnēmusapprōnārēmusapprōnāverīmus
apprōnārīmus
apprōnāvissēmus
apprōnāssēmus
2nd pl.apprōnētisapprōnārētisapprōnāverītis
apprōnārītis
apprōnāvissētis
apprōnāssētis
3rd pl.apprōnentapprōnārentapprōnāverint
apprōnārint
apprōnāvissent
apprōnāssent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.apprōnorapprōnābarapprōnābor
2nd sg.apprōnāris
apprōnāre
apprōnābāris
apprōnābāre
apprōnāberis
apprōnābere
3rd sg.apprōnāturapprōnābāturapprōnābitur
1st pl.apprōnāmurapprōnābāmurapprōnābimur
2nd pl.apprōnāminīapprōnābāminīapprōnābiminī
3rd pl.apprōnanturapprōnābanturapprōnābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.apprōnerapprōnārer
2nd sg.apprōnēris
apprōnēre
apprōnārēris
apprōnārēre
3rd sg.apprōnēturapprōnārētur
1st pl.apprōnēmurapprōnārēmur
2nd pl.apprōnēminīapprōnārēminī
3rd pl.apprōnenturapprōnārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.apprōnāapprōnāre
pres. 2nd pl.apprōnāteapprōnāminī
fut. 2nd sg.apprōnātōapprōnātor
fut. 3rd sg.apprōnātōapprōnātor
fut. 2nd pl.apprōnātōte—
fut. 3rd pl.apprōnantōapprōnantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveapprōnāreapprōnārī
perfect infinitiveapprōnāvisse
apprōnāsse
apprōnātum esse
future infinitiveapprōnātūrum esseapprōnātum īrī
present participleapprōnāns—
perfect participle—apprōnātus
apprōnāta, apprōnātā, apprōnātae, apprōnātam, apprōnātārum, apprōnātās, apprōnātī, apprōnātōrum, apprōnātōs
future participleapprōnātūrus
apprōnātūra, apprōnātūrā, apprōnātūrae, apprōnātūram, apprōnātūrārum, apprōnātūrās, apprōnātūre, apprōnātūrī, apprōnātūrīs, apprōnātūrō, apprōnātūrōrum, apprōnātūrōs, apprōnātūrum
apprōnandus
apprōnanda, apprōnandā, apprōnandae, apprōnandam, apprōnandārum, apprōnandās, apprōnande, apprōnandīs, apprōnandōrum, apprōnandōs
gerundapprōnandī, apprōnandō, apprōnandumsupineapprōnātum, apprōnātū

ap-prōno (adp-), āre, v. a.,
I. to bow down forwards; hence, se, to fall down (upon the knees), to kneel, App. M. 1, p. 111 Elm.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₂éd
  2. Proto-Italic*ad
  3. Proto-Italic*ad-
  4. Latinapprōnō

Latin prōnus Latin apprōnō From ad- + prōnus (“bending forwards”).

Quick answers

What does apprōnō mean in Latin?
apprōnō, a verb, means “to bow down, lean or bend forwards; kneel, fall down”.
What are the principal parts of apprōnō?
apprōnō, apprōnāre, apprōnāvī, apprōnātum (first conjugation).
How do you pronounce apprōnō?
In classical Latin, [apˈproː.noː]; in ecclesiastical (church) Latin, [apˈprɔː.no].
Where does apprōnō come from?
Proto-Indo-European *h₂éd → Proto-Italic *ad → Proto-Italic *ad- → Latin apprōnō.