LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

apprōmittō

apprōmittō (present infinitive apprōmittere, perfect active apprōmīsī, supine apprōmissum)
Classical[ap.proːˈmɪt.toː]Ecclesiastical[ap.proˈmit.to]

Meaning

  1. to promise in addition, or to another

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.apprōmittōapprōmittēbamapprōmittamapprōmīsīapprōmīseramapprōmīserō
2nd sg.apprōmittisapprōmittēbāsapprōmittēsapprōmīsistīapprōmīserāsapprōmīseris
3rd sg.apprōmittitapprōmittēbatapprōmittetapprōmīsitapprōmīseratapprōmīserit
1st pl.apprōmittimusapprōmittēbāmusapprōmittēmusapprōmīsimusapprōmīserāmusapprōmīserimus
2nd pl.apprōmittitisapprōmittēbātisapprōmittētisapprōmīsistisapprōmīserātisapprōmīseritis
3rd pl.apprōmittuntapprōmittēbantapprōmittentapprōmīsērunt
apprōmīsēre
apprōmīserantapprōmīserint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.apprōmittamapprōmitteremapprōmīserimapprōmīsissem
2nd sg.apprōmittāsapprōmitterēsapprōmīserīsapprōmīsissēs
3rd sg.apprōmittatapprōmitteretapprōmīseritapprōmīsisset
1st pl.apprōmittāmusapprōmitterēmusapprōmīserīmusapprōmīsissēmus
2nd pl.apprōmittātisapprōmitterētisapprōmīserītisapprōmīsissētis
3rd pl.apprōmittantapprōmitterentapprōmīserintapprōmīsissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.apprōmittorapprōmittēbarapprōmittar
2nd sg.apprōmitteris
apprōmittere
apprōmittēbāris
apprōmittēbāre
apprōmittēris
apprōmittēre
3rd sg.apprōmittiturapprōmittēbāturapprōmittētur
1st pl.apprōmittimurapprōmittēbāmurapprōmittēmur
2nd pl.apprōmittiminīapprōmittēbāminīapprōmittēminī
3rd pl.apprōmittunturapprōmittēbanturapprōmittentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.apprōmittarapprōmitterer
2nd sg.apprōmittāris
apprōmittāre
apprōmitterēris
apprōmitterēre
3rd sg.apprōmittāturapprōmitterētur
1st pl.apprōmittāmurapprōmitterēmur
2nd pl.apprōmittāminīapprōmitterēminī
3rd pl.apprōmittanturapprōmitterentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.apprōmitteapprōmittere
pres. 2nd pl.apprōmittiteapprōmittiminī
fut. 2nd sg.apprōmittitōapprōmittitor
fut. 3rd sg.apprōmittitōapprōmittitor
fut. 2nd pl.apprōmittitōte—
fut. 3rd pl.apprōmittuntōapprōmittuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveapprōmittereapprōmittī
perfect infinitiveapprōmīsisseapprōmissum esse
future infinitiveapprōmissūrum esseapprōmissum īrī
present participleapprōmittēns—
perfect participle—apprōmissus
apprōmissa, apprōmissā, apprōmissae, apprōmissam, apprōmissārum, apprōmissās, apprōmisse, apprōmissī, apprōmissīs, apprōmissō, apprōmissōrum, apprōmissōs
future participleapprōmissūrus
apprōmissūra, apprōmissūrā, apprōmissūrae, apprōmissūram, apprōmissūrārum, apprōmissūrās, apprōmissūre, apprōmissūrī, apprōmissūrīs, apprōmissūrō, apprōmissūrōrum, apprōmissūrōs, apprōmissūrum
apprōmittendus
apprōmittundus, apprōmittenda, apprōmittendā, apprōmittendae, apprōmittendam, apprōmittendārum, apprōmittendās, apprōmittende, apprōmittendīs, apprōmittendōrum, apprōmittendōs
gerundapprōmittendī, apprōmittendō, apprōmittendumsupineapprōmissum, apprōmissū

ap-prōmitto (adp-), ĕre, v. a.,
I. to promise in addition to, i. e. also in one's own name: cumque id ita futurum T. Roscius Capito appromitteret, Cic. Rosc. Am. 9, 26.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₂éd
  2. Proto-Italic*ad
  3. Proto-Italic*ad-
  4. Latinapprōmittō

Latin prōmittō Latin apprōmittō From ad- + prōmittō.

Quick answers

What does apprōmittō mean in Latin?
apprōmittō, a verb, means “to promise in addition, or to another”.
What are the principal parts of apprōmittō?
apprōmittō, apprōmittere, apprōmīsī, apprōmissum (third conjugation).
How do you pronounce apprōmittō?
In classical Latin, [ap.proːˈmɪt.toː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ap.proˈmit.to].
Where does apprōmittō come from?
Proto-Indo-European *h₂éd → Proto-Italic *ad → Proto-Italic *ad- → Latin apprōmittō.