LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivefirst/second-declension adjective

apprīmus

apprīmus (feminine apprīma, neuter apprīmum, adverb apprīmē)
Classical[apˈpriː.mʊs]Ecclesiastical[apˈpriː.mus]

Meaning

  1. adjectiveobsoletethe very first
    ibidemque vir summus adprimus Patroclusc. 284 BCE – c. 204 BCE, Livius Andronicus, Odusia 3

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeapprīmusapprīmaapprīmum
genitiveapprīmīapprīmaeapprīmī
dativeapprīmōapprīmaeapprīmō
accusativeapprīmumapprīmamapprīmum
ablativeapprīmōapprīmāapprīmō
vocativeapprīmeapprīmaapprīmum
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeapprīmīapprīmaeapprīma
genitiveapprīmōrumapprīmārumapprīmōrum
dativeapprīmīsapprīmīsapprīmīs
accusativeapprīmōsapprīmāsapprīma
ablativeapprīmīsapprīmīsapprīmīs
vocativeapprīmīapprīmaeapprīma

ap-prīmus (better adp-), a, um, adj. (ad
I. intens.), the very first; only once in Liv. Andron.: Ibidemque vir summus adprimus Patroclus, Gell. 6, 7, 11.—Hence, ap-prīmē (adp-), adv., first of all, before all, especially, exceedingly, very (most freq. in ante- and post-class. per.; in the class. per. only in Nep. Att. 13, 4; for in Cic. Fin. 3, 9, 32, the reading should be a primo; v. Madv. ad h. l.; syn.: in primis, praecipue, ante omnia); with adjj. and verbs.
A. With adjj.: adprime nobilis, Plaut. Cist. 1, 2, 6; so Ter. Eun. 5, 4, 30: adprime probus, Plaut. Rud. 3, 4, 30: adprime probo (genere), id. Trin. 2, 2, 92: utile, Ter. And. 1, 1, 34: obsequens, id. Hec. 2, 2, 5 (vehementissime, Don.): adprime doctus, Varr. R. R. 3, 2, 17: adprime boni, * Nep. Att. 13, 3.—Once with the sup.: adprime summo genere gnatus, Quadrig. ap. Gell. 7, 11, 7.—
B. With verbs (post-class.): adprime potuit obtingere Socrati, App. de Deo Socr. fin.; so id. Flor. 3 (in Verg. G. 2, 134, the reading of Servius and Arus. Mess. p. 214 Lind. is: flos apprima tenax; apprima being here used as adv., like acerba, acuta al.; for which, however, the best MSS. and editt. have ad prima; v. Wagn. and Rib. ad h. l.).

Origins

Likely a back-formation from apprīmē; by surface analysis, ad- (intensive) + prīmus.

Quick answers

What does apprīmus mean in Latin?
apprīmus, a adjective, means “the very first”.
How do you pronounce apprīmus?
In classical Latin, [apˈpriː.mʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [apˈpriː.mus].