adjectivefirst/second-declension adjective
apogēus
apogēus (feminine apogēa, neuter apogēum)
Classical[a.pɔˈɡeː.ʊs]Ecclesiastical[a.poˈd͡ʒɛː.us]
Meaning
- adjectivefrom the land
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | apogēus | apogēa apogaea | apogēum apogaeum |
| genitive | apogēī apogaeī | apogēae apogaeae | apogēī apogaeī |
| dative | apogēō apogaeō | apogēae apogaeae | apogēō apogaeō |
| accusative | apogēum apogaeum | apogēam apogaeam | apogēum apogaeum |
| ablative | apogēō apogaeō | apogēā apogaeā | apogēō apogaeō |
| vocative | apogēe apogaee | apogēa apogaea | apogēum apogaeum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | apogēī apogaeī | apogēae apogaeae | apogēa apogaea |
| genitive | apogēōrum apogaeōrum | apogēārum apogaeārum | apogēōrum apogaeōrum |
| dative | apogēīs apogaeīs | apogēīs apogaeīs | apogēīs apogaeīs |
| accusative | apogēōs apogaeōs | apogēās apogaeās | apogēa apogaea |
| ablative | apogēīs apogaeīs | apogēīs apogaeīs | apogēīs apogaeīs |
| vocative | apogēī apogaeī | apogēae apogaeae | apogēa apogaea |
ăpŏgēus, a, um, adj., = ἀπόγαιος,
I. that comes from the land:
venti, Plin. 2, 43, 44, § 114.Origins
- Proto-Indo-European*h₂ep
- Proto-Indo-European*h₂epó
- Proto-Hellenic*apó
- Ancient Greek ἀπό(apó)
- Latinapogēus
Pre-Greek der. Proto-Hellenic *gayader. Ancient Greek γαῖᾰ (gaîă)clip. Ancient Greek γῆ (gê) Proto-Indo-European *-yósder. Ancient Greek -ιος (-ios) Ancient Greek ἀπόγειος (apógeios)bor. Latin apogēus Borrowed from Ancient Greek ἀπόγειος (apógeios).
In English words that came into English from apogēus
- apogealapogēus