noun · masculinefirst declension
apicola
apicola m (genitive apicolae)
Classical[aˈpɪ.kɔ.ɫa]Ecclesiastical[aˈpiː.ko.la]
Meaning
- New Latinmasculinebeekeeper; apicultor
Audiamus modo mira apicolarum testimonia, apem non diu immorari floribus, quos alia prior ore per totam bene olentium foliorum teneritatem circumacto auidius delibauit, sed actutum auolare, in signum rei non repertæ, quam prior illa præsumpsit.
1656, Joannes Maria Novarius, De vassallorvm gravaminibvs tractatvs quamplurimis iuris communis..., volume 1, page 327:Apicolae prudentes! non gravemini successui talismodi rudis apum culturae esse intenti.— Primo rei apiariae inimico anno, quales frequenter occurrere solent, cernetis talem psevdonaturalem apicolam magnam alvearium suorum jacturam lugere.
1814, János Csaplovics, Novam, facilem et utilem Apes in duplicatis alvearibus colendi rationem omnibus apicolis commendat, et nonnulla etiam de magazinis monet, Vienna, page 9:
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | apicola | apicolae |
| genitive | apicolae | apicolārum |
| dative | apicolae | apicolīs |
| accusative | apicolam | apicolās |
| ablative | apicolā | apicolīs |
| vocative | apicola | apicolae |
Origins
Proto-Indo-European *kʷelh₁- Proto-Indo-European *-eti Proto-Indo-European *kʷélh₁eti Proto-Italic *kʷelō Latin colō Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-eh₂ Proto-Italic *-ā Latin -a Latin -cola Latin apicola From apis (“bee”) + -cola (“cultivator”).