adjectivethird-declension two-termination adjective
Antiochēnsis
Antiochēnsis (neuter Antiochēnse)
Classical[an.ti.ɔˈkʰẽː.sɪs]Ecclesiastical[an.t͡si.oˈkɛn.sis]
Meaning
- two terminationsynonym of Antiochēnus
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | Antiochēnsis | Antiochēnsis | Antiochēnse |
| genitive | Antiochēnsis | Antiochēnsis | Antiochēnsis |
| dative | Antiochēnsī | Antiochēnsī | Antiochēnsī |
| accusative | Antiochēnsem | Antiochēnsem | Antiochēnse |
| ablative | Antiochēnsī | Antiochēnsī | Antiochēnsī |
| vocative | Antiochēnsis | Antiochēnsis | Antiochēnse |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | Antiochēnsēs | Antiochēnsēs | Antiochēnsia |
| genitive | Antiochēnsium | Antiochēnsium | Antiochēnsium |
| dative | Antiochēnsibus | Antiochēnsibus | Antiochēnsibus |
| accusative | Antiochēnsīs Antiochēnsēs | Antiochēnsīs Antiochēnsēs | Antiochēnsia |
| ablative | Antiochēnsibus | Antiochēnsibus | Antiochēnsibus |
| vocative | Antiochēnsēs | Antiochēnsēs | Antiochēnsia |
Antĭŏchensis, e, adj. Antiochia,
I. of or belonging to Antiochia:
plebs, Amm. 14, 7.—Hence, in plur.: Antĭŏchenses, ium, m., the inhabitants of Antiochia, Caes. B. C. 3, 102; Tac. H. 2, 80; 2, 82 al.Antĭŏchensis, e, adj. Antiochus,
I. of or belonging to King Antiochus:
pecunia, received from him, Val. Max. 3, 7, 1 (cf. 2. Antiochenus).Origins
From Antiochīa (“Antioch”) + -ēnsis.