noun · femininethird declension
annūntiātiō
annūntiātiō f (genitive annūntiātiōnis)
Meaning
- announcement, annunciation
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | annūntiātiō | annūntiātiōnēs adnūntiātiōnēs |
| genitive | annūntiātiōnis adnūntiātiōnis | annūntiātiōnum adnūntiātiōnum |
| dative | annūntiātiōnī adnūntiātiōnī | annūntiātiōnibus adnūntiātiōnibus |
| accusative | annūntiātiōnem adnūntiātiōnem | annūntiātiōnēs adnūntiātiōnēs |
| ablative | annūntiātiōne adnūntiātiōne | annūntiātiōnibus adnūntiātiōnibus |
| vocative | annūntiātiō | annūntiātiōnēs adnūntiātiōnēs |
annuntĭātĭo (adn-), not annun-cĭātĭo (adn-), ōnis, f. annuntio,
I. an announcing, announcement, annunciation (eccl. and late Lat.), Vulg. 1 Joan. 1, 5; 3, 11; Lact. 4, 21; Aug. Serm. Sanct. 18; Arn. 7, p. 248.
Origins
Latin annūntiō Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin annūntiātiō From annūntiō + -tiō.
Descendants
- Catalananunciació
- Frenchannonciation
- Italianannunciazione
- Portugueseanunciação
- Spanishanunciación
- Englishannunciation
- Galiciananunciación
- Sicilianannunziazziuni