verb
an-nŭmĕro
Meaning
- to count to
an-nŭmĕro (better adn-), āvi, ātum, 1,
I. v. a.
I. A.. Lit., to count to, to count out to, to put to a person's account:
mihi talentum argenti adnumerat, Plaut. Merc. prol. 88: argentum, * Ter. Ad. 3, 3, 15: et reddere pecuniam mulieri, Cic. Div. in Caecil. 17, 56: senatus singulos denarios alicui, Cic. Verr. 2, 3, 84: non adnumerare verba sed appendere, id. Opt. Gen. 5: cuique sua, Col. 12, 3, 4.—B. To add to, to include with, reckon with.
(a). With dat.:
his libris adnumerandi sunt sex de re publicā, Cic. Div. 2, 1: his duobus adnumerabatur nemo tertius, id. Brut. 57; so Ov. P. 4, 16, 4; Tac. H. 4, 5; Vulg. 1 Reg. 18, 27.—(b). With in:
in grege adnumeror, I am counted with, numbered with, the multitude, Cic. Rosc. Am. 32; Ov. Tr. 5, 4, 20; Vulg. Heb. 7, 6.—Also (g). With inter:
servos inter urbanos, Dig. 32, 97.— (d). With cum (eccl. Lat.):
adnumeratus est cum undecim apostolis, Vulg. Act. 1, 26. —In Plin. also, to give the number of something: Mandorum nomen iis dedit trecentosque eorum vicos adnumerat, Plin. 7, 2, 2, § 29.—II. Trop.
A. To attribute, impute to (only post-class.):
imperitia culpae est adnumeranda, Dig. 19, 2, 9.—* B. To reckon for, consider equal to:
agni chordi duo pro uno ove adnumerantur, Varr. R. R. 2, 2, 5.