noun · neutersecond declension
annulātum
annulātum n (genitive annulātī)
Classical[an.nʊˈɫaː.tũː]Ecclesiastical[an.nuˈlaː.tum]
Meaning
- empty gloss(zoology)
[...] hac re ad Annulata Danica specialiter examinanda excitatus sum.
1843, Anders Sandøe Ørsted, Annulatorum danicorum conspectus, Praemonenda:
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | annulātum | annulāta |
| genitive | annulātī | annulātōrum |
| dative | annulātō | annulātīs |
| accusative | annulātum | annulāta |
| ablative | annulātō | annulātīs |
| vocative | annulātum | annulāta |
Origins
Nominalization of annulātus.