verbfirst conjugation
angariō
angariō (present infinitive angariāre, perfect active angariāvī, supine angariātum)
Classical[aŋˈɡa.ri.oː]Ecclesiastical[aŋˈɡaː.ri.o]
Meaning
- to demand something, commandeer
- to compel, constrain
Latīnē defined in Latin in our graded readers
cōgō ad opus, invītum dūcōangariō -āre — in Evangelium secundum Matthaeum, ch. 25
ad opus cōgōangariō -āre — in Evangelium secundum Marcum, ch. 21
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | angariō | angariābam | angariābō | angariāvī | angariāveram | angariāverō angariārō |
| 2nd sg. | angariās | angariābās | angariābis | angariāvistī angariāstī | angariāverās angariārās | angariāveris |
| 3rd sg. | angariat | angariābat | angariābit | angariāvit | angariāverat angariārat | angariāverit angariārit |
| 1st pl. | angariāmus | angariābāmus | angariābimus | angariāvimus | angariāverāmus | angariāverimus angariārimus |
| 2nd pl. | angariātis | angariābātis | angariābitis | angariāvistis angariāstis | angariāverātis angariārātis | angariāveritis angariāritis |
| 3rd pl. | angariant | angariābant | angariābunt | angariāvērunt angariāvēre, angariārunt | angariāverant angariārant | angariāverint angariārint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | angariem | angariārem | angariāverim angariārim | angariāvissem angariāssem |
| 2nd sg. | angariēs | angariārēs | angariāverīs | angariāvissēs angariāssēs |
| 3rd sg. | angariet | angariāret | angariāverit angariārit | angariāvisset angariāsset |
| 1st pl. | angariēmus | angariārēmus | angariāverīmus angariārīmus | angariāvissēmus angariāssēmus |
| 2nd pl. | angariētis | angariārētis | angariāverītis angariārītis | angariāvissētis angariāssētis |
| 3rd pl. | angarient | angariārent | angariāverint angariārint | angariāvissent angariāssent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | angarior | angariābar | angariābor |
| 2nd sg. | angariāris angariāre | angariābāris angariābāre | angariāberis angariābere |
| 3rd sg. | angariātur | angariābātur | angariābitur |
| 1st pl. | angariāmur | angariābāmur | angariābimur |
| 2nd pl. | angariāminī | angariābāminī | angariābiminī |
| 3rd pl. | angariantur | angariābantur | angariābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | angarier | angariārer |
| 2nd sg. | angariēris angariēre | angariārēris angariārēre |
| 3rd sg. | angariētur | angariārētur |
| 1st pl. | angariēmur | angariārēmur |
| 2nd pl. | angariēminī | angariārēminī |
| 3rd pl. | angarientur | angariārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | angariā | angariāre |
| pres. 2nd pl. | angariāte | angariāminī |
| fut. 2nd sg. | angariātō | angariātor |
| fut. 3rd sg. | angariātō | angariātor |
| fut. 2nd pl. | angariātōte | — |
| fut. 3rd pl. | angariantō | angariantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | angariāre | angariārī |
| perfect infinitive | angariāvisse angariāsse | angariātum esse |
| future infinitive | angariātūrum esse | angariātum īrī |
| present participle | angariāns | — |
| perfect participle | — | angariātus angariāta, angariātā, angariātae, angariātam, angariātārum, angariātās, angariātī, angariātōrum, angariātōs |
| future participle | angariātūrus angariātūra, angariātūrā, angariātūrae, angariātūram, angariātūrārum, angariātūrās, angariātūre, angariātūrī, angariātūrīs, angariātūrō, angariātūrōrum, angariātūrōs, angariātūrum | angariandus angarianda, angariandā, angariandae, angariandam, angariandārum, angariandās, angariande, angariandīs, angariandōrum, angariandōs |
gerundangariandī, angariandō, angariandumsupineangariātum, angariātū
angărĭo, āre, v. a. id..
I. Lit., to demand something as angaria, to exact villanage, Dig. 49, 18, 4; so Aug. Ep. 5 med. al. —
II. Meton., to compel, constrain (eccl. Lat.):
quicumque te angariaverit mille passus (vadere), vade cum illo et alia duo, Vulg. Matt. 5, 41: nunc angariaverunt, ut tollant crucem ejus, ib. ib. 27, 32; so ib. Marc. 15, 21.Origins
Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin angariō From angaria (“compulsory service”) + -ō.
Descendants
- Italianangariare