adjectivethird-declension two-termination adjective
anclabris
anclabris (neuter anclabre)
Classical[ˈaŋ.kɫa.brɪs]Ecclesiastical[ˈaŋ.kla.bris]
Meaning
- two terminationdestinated to the cult of the deities
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | anclabris | anclabris | anclabre |
| genitive | anclabris | anclabris | anclabris |
| dative | anclabrī | anclabrī | anclabrī |
| accusative | anclabrem | anclabrem | anclabre |
| ablative | anclabrī | anclabrī | anclabrī |
| vocative | anclabris | anclabris | anclabre |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | anclabrēs | anclabrēs | anclabria |
| genitive | anclabrium | anclabrium | anclabrium |
| dative | anclabribus | anclabribus | anclabribus |
| accusative | anclabrīs anclabrēs | anclabrīs anclabrēs | anclabria |
| ablative | anclabribus | anclabribus | anclabribus |
| vocative | anclabrēs | anclabrēs | anclabria |
anclăbris, is, f. anclo,
I. a sacrificial table. The vessels upon it were called anclabria: anclabris: mensa ministeriis divinis aptata. Vasa quoque in eā, quibus sacerdotes utuntur, anclabria appellantur, Paul. ex Fest. pp. 11. 51 Müll.
Origins
From anculō.