LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
adjectivethird-declension two-termination adjective

anclabris

anclabris (neuter anclabre)
Classical[ˈaŋ.kɫa.brɪs]Ecclesiastical[ˈaŋ.kla.bris]

Meaning

  1. two terminationdestinated to the cult of the deities

Declension

singular
formmasculinefeminineneuter
nominativeanclabrisanclabrisanclabre
genitiveanclabrisanclabrisanclabris
dativeanclabrīanclabrīanclabrī
accusativeanclabremanclabremanclabre
ablativeanclabrīanclabrīanclabrī
vocativeanclabrisanclabrisanclabre
plural
formmasculinefeminineneuter
nominativeanclabrēsanclabrēsanclabria
genitiveanclabriumanclabriumanclabrium
dativeanclabribusanclabribusanclabribus
accusativeanclabrīs
anclabrēs
anclabrīs
anclabrēs
anclabria
ablativeanclabribusanclabribusanclabribus
vocativeanclabrēsanclabrēsanclabria

anclăbris, is, f. anclo,
I. a sacrificial table. The vessels upon it were called anclabria: anclabris: mensa ministeriis divinis aptata. Vasa quoque in eā, quibus sacerdotes utuntur, anclabria appellantur, Paul. ex Fest. pp. 11. 51 Müll.

Origins

From anculō.

Quick answers

What does anclabris mean in Latin?
anclabris, a adjective, means “destinated to the cult of the deities”.
How do you pronounce anclabris?
In classical Latin, [ˈaŋ.kɫa.brɪs]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈaŋ.kla.bris].