proper noun · masculinesecond declension
Amyrtaeus
Amyrtaeus m sg (genitive Amyrtaeī)
Classical[a.myrˈtae̯.ʊs]Ecclesiastical[a.mirˈtɛː.us]
Meaning
- masculinesingularA king of Egypt conquered by Cambyses
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | Amyrtaeus | — |
| genitive | Amyrtaeī | — |
| dative | Amyrtaeō | — |
| accusative | Amyrtaeum | — |
| ablative | Amyrtaeō | — |
| vocative | Amyrtaee | — |
Origins
Borrowed from Ancient Greek Ἀμυρταίος (Amurtaíos), from Demotic Egyptian jmn-jr-dj-s.