proper noun · masculinesecond declension
Amycus
Amycus m sg (genitive Amycī)
Classical[ˈa.my.kʊs]Ecclesiastical[ˈaː.mi.kus]
Meaning
- masculinesingularAmycus, son of Neptune and king of the Bebrycians
Mygdoniam, in qua Thynia et Mariandena sunt regiones et Amyci saevitia Bebryces exempti virtute Pollucis, remotaque statio, in qua volitantes minaciter harpyias Phineus vates horrebat
380 CE – 392 CE, Ammianus Marcellinus, Res Gestae 22 - masculinesingularcentaur and son of Ophion
Primus Ophionides Amycus penetralia donis haud timuit spoliare suis et primus ab aede lampadibus densum rapuit funale coruscis, elatumque alte, veluti qui candida tauri rumpere sacrifica molitur colla securi
8 CE, Ovidius, Metamorphoses 12.245-239 - masculinesingulara Trojan individual
succiso volvi segnem sinit, armaque Lauso donat habere umeris et vertice figere cristas. Nec non Euanthen Phrygium Paridisque Mimanta aequalem comitemque, una quem nocte Theano in lucem genitori Amyco dedit et face praegnans
29 BCE – 19 BCE, Vergilius, Aeneis 10.700-704
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | Amycus | — |
| genitive | Amycī | — |
| dative | Amycō | — |
| accusative | Amycum | — |
| ablative | Amycō | — |
| vocative | Amyce | — |
Ămўcus, i, m., = Ἄμυκος.
I. Son of Neptune, king of the Bebrycians, Val. Fl. 4, 148.—
II. A centaur slain in the contest with the Lapithœ, Ov. M. 12, 245.—
III. A Trojan, Verg. A. 10, 704.
Origins
Learned borrowing from Ancient Greek Ἄμυκος (Ámukos).
Descendants
- EnglishAmycus