adjectivefirst/second-declension adjective
amitīnus
amitīnus (feminine amitīna, neuter amitīnum)
Classical[a.mɪˈtiː.nʊs]Ecclesiastical[a.miˈtiː.nus]
Meaning
- adjectiveDescended from a father's sister.
Declension
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | amitīnus | amitīna | amitīnum |
| genitive | amitīnī | amitīnae | amitīnī |
| dative | amitīnō | amitīnae | amitīnō |
| accusative | amitīnum | amitīnam | amitīnum |
| ablative | amitīnō | amitīnā | amitīnō |
| vocative | amitīne | amitīna | amitīnum |
| form | masculine | feminine | neuter |
|---|---|---|---|
| nominative | amitīnī | amitīnae | amitīna |
| genitive | amitīnōrum | amitīnārum | amitīnōrum |
| dative | amitīnīs | amitīnīs | amitīnīs |
| accusative | amitīnōs | amitīnās | amitīna |
| ablative | amitīnīs | amitīnīs | amitīnīs |
| vocative | amitīnī | amitīnae | amitīna |
ămĭtīnus, a, um, adj. amita,
I. descended from a father's sister; hence, ămĭtī-ni, ōrum, m., and ămĭtīnae, ārum, f., cousins, cousins-german, Dig. 38, 10, 1 and 10.
Origins
Proto-Indo-European *-nós Proto-Indo-European *-iHnos Proto-Italic *-īnos Latin -īnus Latin amitīnus From amita (“paternal aunt”) + -īnus.