LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation

allinō

allinō (present infinitive allinere, perfect active allēvī, supine allitum)
Classical[ˈal.lɪ.noː]Ecclesiastical[ˈal.li.no]

Meaning

  1. to spread over
  2. to adhere to

Conjugation conjugation 3

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.allinōallinēbamallinamallēvīallēveramallēverō
2nd sg.allinisallinēbāsallinēsallēvistīallēverāsallēveris
3rd sg.allinitallinēbatallinetallēvitallēveratallēverit
1st pl.allinimusallinēbāmusallinēmusallēvimusallēverāmusallēverimus
2nd pl.allinitisallinēbātisallinētisallēvistisallēverātisallēveritis
3rd pl.allinuntallinēbantallinentallēvērunt
allēvēre
allēverantallēverint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.allinamallineremallēverimallēvissem
2nd sg.allināsallinerēsallēverīsallēvissēs
3rd sg.allinatallineretallēveritallēvisset
1st pl.allināmusallinerēmusallēverīmusallēvissēmus
allinivissēmus
2nd pl.allinātisallinerētisallēverītisallēvissētis
3rd pl.allinantallinerentallēverintallēvissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.allinorallinēbarallinar
2nd sg.allineris
allinere
allinēbāris
allinēbāre
allinēris
allinēre
3rd sg.alliniturallinēbāturallinētur
1st pl.allinimurallinēbāmurallinēmur
2nd pl.alliniminīallinēbāminīallinēminī
3rd pl.allinunturallinēbanturallinentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.allinarallinerer
2nd sg.allināris
allināre
allinerēris
allinerēre
3rd sg.allināturallinerētur
1st pl.allināmurallinerēmur
2nd pl.allināminīallinerēminī
3rd pl.allinanturallinerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.allineallinere
pres. 2nd pl.allinitealliniminī
fut. 2nd sg.allinitōallinitor
fut. 3rd sg.allinitōallinitor
fut. 2nd pl.allinitōte—
fut. 3rd pl.allinuntōallinuntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveallinereallinī
perfect infinitiveallēvisseallitum esse
future infinitiveallitūrum esseallitum īrī
present participleallinēns—
perfect participle—allitus
allita, allitā, allitae, allitam, allitārum, allitās, allite, allitī, allitīs, allitō, allitōrum, allitōs
future participleallitūrus
allitūra, allitūrā, allitūrae, allitūram, allitūrārum, allitūrās, allitūre, allitūrī, allitūrīs, allitūrō, allitūrōrum, allitūrōs, allitūrum
allinendus
allinundus, allinenda, allinendā, allinendae, allinendam, allinendārum, allinendās, allinende, allinendīs, allinendōrum, allinendōs
gerundallinendī, allinendō, allinendumsupineallitum, allitū

al-lĭno (adl-), lēvi, lĭtum, 3, v. a. (upon the formation of the
I. perf. v. Struve, p. 254 sq.; inf. adlinire, Pall. 1, 41 fin.; Febr. tit. 33; Maj. tit. 8, 1).
I. Lit., to besmear, cover over, bedaub, = ἀλείφω (very rare): schedam, Plin. 13, 12, 23, § 77.—
II. Trop., to draw over, to attach to, impart to: nulla nota, nullae sordes videbantur his sententiis adlini posse, * Cic. Verr. 1, 6, 17: incomptis (versibus) adlinet atrum signum, * Hor. A. P. 446: adlinere alteri vitia sua, Sen. Ep. 7.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₂éd
  2. Proto-Italic*ad
  3. Proto-Italic*ad-
  4. Latinallinō

Latin linō Latin allinō From ad- + linō.

Quick answers

What does allinō mean in Latin?
allinō, a verb, means “to spread over; to adhere to”.
What are the principal parts of allinō?
allinō, allinere, allēvī, allitum (third conjugation).
How do you pronounce allinō?
In classical Latin, [ˈal.lɪ.noː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈal.li.no].
Where does allinō come from?
Proto-Indo-European *h₂éd → Proto-Italic *ad → Proto-Italic *ad- → Latin allinō.