proper noun · masculinesecond declension
Aethalos
Aethalos m sg (genitive Aethalī)
Classical[ˈae̯.tʰa.ɫɔs]Ecclesiastical[ˈɛː.ta.los]
Meaning
- masculinesingulara male given name from Ancient Greek
Aethalon ut vita spoliavit Isindius hospes, // quem memor a sacris nunc quoque pellit Ion: // utque Melanthea tenebris a caede latentem // prodidit officio luminis ipsa parens: // sic tua coniectis fodiantur pectora telis, // sic, precor, auxiliis impediare tuis.
AD 8, Publius Ovidius Naso (author), Alexander Riese (editor), Ibis in P. Ovidii Nasonis Carmina, volume III: Fasti. Tristia. Ibis. Ex Ponto. Halieutica. Fragmenta., Leipzig: Bernhard Tauchnitz (stereotype edition, 1874), lines 619–624 (page 214)
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | Aethalos | — |
| genitive | Aethalī | — |
| dative | Aethalō | — |
| accusative | Aethalon | — |
| ablative | Aethalō | — |
| vocative | Aethale | — |
Origins
Borrowed from Ancient Greek Αἴθᾰλος (Aíthălos), from αἴθᾰλος (aíthălos, “smoky flame, thick smoke”).