LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
proper noun · masculinesecond declension

Aesacus

Aesacus m sg (genitive Aesacī)
Classical[ˈae̯.sa.kʊs]Ecclesiastical[ˈɛː.s̬a.kus]

Meaning

  1. GreekmasculinesingularAesacus (son of Priam who mourned Cebren’s daughter)
    qui nisi sensisset prima nova fata iuventa, forsitan inferius non Hectore nomen haberet, quamvis est illum proles enixa Dymantis, Aesacon umbrosa furtim peperisse sub Ida8 CE, Ovidius, Metamorphoses 11.759–763

Declension

declension
formsingularplural
nominativeAesacus—
genitiveAesacī—
dativeAesacō—
accusativeAesacum
Aesacon
—
ablativeAesacō—
vocativeAesace—

Aesăcus, i, and Gr. -os, i, m., = Αἴσακος,
I. a son of Priam, Ov. M. 11, 762.

Origins

Borrowed from Ancient Greek Αἴσᾰκος (Aísăkos).

Descendants
  • EnglishAesacus
  • taxonomic nameOrnithoptera aesacus
  • DutchAesacus

In the Academy Smith's classical dictionaries

Quick answers

What does Aesacus mean in Latin?
Aesacus, a proper noun, means “Aesacus (son of Priam who mourned Cebren’s daughter)”.
What is the genitive of Aesacus?
The genitive singular is Aesacī. Aesacus is masculine, second declension.
How do you pronounce Aesacus?
In classical Latin, [ˈae̯.sa.kʊs]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈɛː.s̬a.kus].