noun · masculinethird declension
aemulātor
aemulātor m (genitive aemulātōris, feminine aemulātrīx)
Classical[ae̯.mʊˈɫaː.tɔr]Ecclesiastical[e.muˈlaː.tor]
Meaning
- emulator, imitator
- rival
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | aemulātor | aemulātōrēs |
| genitive | aemulātōris | aemulātōrum |
| dative | aemulātōrī | aemulātōribus |
| accusative | aemulātōrem | aemulātōrēs |
| ablative | aemulātōre | aemulātōribus |
| vocative | aemulātor | aemulātōrēs |
aemŭlātor, ōris, m. id.,
I. a zealous imitator, emulator (in a good sense), ζηλωτής: ejus (sc. Catonis), * Cic. Att. 2, 1 fin.:
animus aemulator Dei, Sen. Ep. 124 fin.: virtutum aemulator fuit, Just. 6, 3: aemulatores sunt legis, Vulg. Act. 21, 20; 1 Cor. 14, 12.—Eccl., of God as jealous of his honor: Deus est aemulator, (the Lord) is a jealous God, Vulg. Exod. 34, 14.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
aemulātor ōris, m
aemulor, a zealous imitator, Catonis.
Origins
- Proto-Italic*aimos
- Latinaemulātor
Latin aemulus Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin aemulor Proto-Indo-European *-tōr Proto-Italic *-tōr Latin -tor Latin aemulātor From aemulor (“to rival, emulate”) + -tor (“-er”).
Descendants
- Englishemulator
- Frenchémulateur
- Italianemulatore
- Portugueseemulador
- Romanianemulator
- Spanishemulador
- Galicianemulador