noun · femininefirst declension
aegrimōnia
aegrimōnia f (genitive aegrimōniae)
Classical[ae̯.ɡrɪˈmoː.ni.a]Ecclesiastical[e.ɡriˈmɔː.ni.a]
Meaning
- mental or emotional distress (anxiety, sorrow, etc.)
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | aegrimōnia | aegrimōniae |
| genitive | aegrimōniae | aegrimōniārum |
| dative | aegrimōniae | aegrimōniīs |
| accusative | aegrimōniam | aegrimōniās |
| ablative | aegrimōniā | aegrimōniīs |
| vocative | aegrimōnia | aegrimōniae |
aegrĭmōnĭa, ae, f. aeger; as acrimonia from acer. Only of the mind,
I. sorrow, anxiety, trouble, etc.:
aliquem aegrimoniā afficere, Plaut. Stich. 3, 1, 5: dum abscedat a me haec aegrimonia, id. Rud. 4, 4, 146: ferrem graviter, si novae aegrimoniae locus esset, * Cic. Att. 12, 38, 2: tristis, Hor. Epod. 17, 73: deformis, id. ib. 13, 18: vetus, Plin. 28, 8, 27, § 103. (For its distinction from aerumna, v. that word.) Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
aegrimōnia ae, f
aeger, anxiety, trouble, C., H.
Origins
Proto-Indo-European *-mṓ Proto-Indo-European *-(i)yós Proto-Italic *-ijos Proto-Italic *-ios Old Latin -ios Latin -ius Latin -mōnium Latin -mōnia Latin aegrimōnia From aeger (“sick; troubled”) + -mōnia.
In English words that came into English from aegrimōnia
- egrimonyaegrimōnia