noun · masculinethird declension
aedituēns
aedituēns m (genitive aedituentis)
Classical[ae̯ˈdɪ.tu.ẽːs]Ecclesiastical[eˈdiː.tu.ens]
Meaning
- a temple keeper
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | aedituēns | aedituentēs |
| genitive | aedituentis | aedituentum |
| dative | aedituentī | aedituentibus |
| accusative | aedituentem | aedituentēs |
| ablative | aedituente | aedituentibus |
| vocative | aedituēns | aedituentēs |
aedĭtŭens, entis, m., = aedituus,
Origins
From aedis (“temple”) + tuēns (“guarding”).