LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation, no passive, no supine stem

assīdō

assīdō (present infinitive assīdere, perfect active assēdī)
Classical[asˈsiː.doː]Ecclesiastical[asˈsiː.do]
adsīdō

Meaning

  1. to sit down

Conjugation conjugation 3 no-supine

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.assīdōassīdēbamassīdamassēdīassēderamassēderō
2nd sg.assīdisassīdēbāsassīdēsassēdistīassēderāsassēderis
3rd sg.assīditassīdēbatassīdetassēditassēderatassēderit
1st pl.assīdimusassīdēbāmusassīdēmusassēdimusassēderāmusassēderimus
2nd pl.assīditisassīdēbātisassīdētisassēdistisassēderātisassēderitis
3rd pl.assīduntassīdēbantassīdentassēdērunt
assēdēre
assēderantassēderint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.assīdamassīderemassēderimassēdissem
2nd sg.assīdāsassīderēsassēderīsassēdissēs
3rd sg.assīdatassīderetassēderitassēdisset
1st pl.assīdāmusassīderēmusassēderīmusassēdissēmus
2nd pl.assīdātisassīderētisassēderītisassēdissētis
3rd pl.assīdantassīderentassēderintassēdissent
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.assīde—
pres. 2nd pl.assīdite—
fut. 2nd sg.assīditō—
fut. 3rd sg.assīditō—
fut. 2nd pl.assīditōte—
fut. 3rd pl.assīduntō—
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveassīdere—
perfect infinitiveassēdisse—
present participleassīdēns—
gerundassīdendī, assīdendō, assīdendum

as-sīdo (ads-, Ritschl, Fleck., B. and K., Dietsch; ass-, Roth), sēdi, no
I. sup., 3, v. n., to sit down, seat one's self somewhere, sit (syn. assideo).
a. Absol.: Adsido; accurrunt servi; soccos detrahunt, Ter. Heaut. 1, 1, 72: adsidamus, si videtur, Cic. Ac. 1, 4, 14: Assidentem (Caesarem) conspirati specie officii circumsteterunt, Suet. Caes. 82.—
b. With an adjunct of place: in sellā apud magistrum adsideres, Plaut. Bacch. 3, 3, 28: hic, id. Stich. 1, 2, 35: hic in arā, id. Rud. 3, 3, 26: eo mulier adsidat, Cato, R. R. 157, 11: ut aves videre possint, ubi adsidant, Varr. R. R. 3, 5, 3: super aspidem, Cic. Fin. 2, 18, 59: aquila in culmine domūs assedit, Suet. Tib. 14: humi assidens, id. Ner. 53 al.—
c. With acc. (cf. assideo, II. A.): Hiempsal dextrā Adherbalem adsedit, Sall. J. 11, 3: se utrumque adsidere jussit, Aur. Vict. Caes. 10.—Of an orator who sits down after he has finished his speech: Peroravit aliquando, adsedit; surrexi ego, he sat down, took his seat, Cic. Rosc. Am. 22: subito adsedit, cum sibi venenis ereptam memoriam diceret, id. Or. 37, 129: Set ubi adsedit, Catilina etc., Sall. C. 31, 7; 53, 1.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₂éd
  2. Proto-Italic*ad
  3. Proto-Italic*ad-
  4. Latinassīdō

Proto-Indo-European *sed- Proto-Indo-European *sísdeti Proto-Italic *sizdō Latin sīdō Latin assīdō From ad- (“to, towards”) + sīdō (“to sit down”).

Quick answers

What does assīdō mean in Latin?
assīdō, a verb, means “to sit down”.
What are the principal parts of assīdō?
assīdō, assīdere, assēdī (third conjugation, no passive, no supine stem).
How do you pronounce assīdō?
In classical Latin, [asˈsiː.doː]; in ecclesiastical (church) Latin, [asˈsiː.do].
Where does assīdō come from?
Proto-Indo-European *h₂éd → Proto-Italic *ad → Proto-Italic *ad- → Latin assīdō.