LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
noun · femininethird declension

adoptiō

adoptiō f (genitive adoptiōnis)
Classical[aˈdɔp.ti.oː]Ecclesiastical[aˈdɔp.t͡si.o]

Meaning

  1. adoption

Declension

declension
formsingularplural
nominativeadoptiōadoptiōnēs
genitiveadoptiōnisadoptiōnum
dativeadoptiōnīadoptiōnibus
accusativeadoptiōnemadoptiōnēs
ablativeadoptiōneadoptiōnibus
vocativeadoptiōadoptiōnēs

ădoptĭo, ōnis, f. v. adoptatio,
I. a taking or receiving of one in the place of a child (also of a grandchild, Dig. 1, 7, 10), an adopting, adoption (properly of one still under paternal authority, in patria potestate; on the contr., arrogatio referred to one who was already independent, homo sui juris. The former took place before the praetor or other magistrate and five witnesses, by a threefold mancipatio, i. e. sham sale; the latter could only be effected before the assembled people in the comitia curiata, Gell. 5, 19; Just. Inst. 1, 11; Dig. 1, 7. More used than adoptatio, q. v.): emancipare filium alicui in adoptionem, Cic. Fin. 1, 7: dare se alicui in adoptionem, Vell. 2, 8, 2; Suet. Tib. 2; cf. Liv. 45, 40: adscire aliquem per adoptionem, Tac. A. 1, 3; or, in adoptionem, id. H. 2, 1: inserere aliquem familiae per adoptionem, Suet. Claud. 39 fin.: adscitus adoptione in imperium et cognomentum, Tac. A. 11, 11: adoptio in Domitium festinatur, id. ib. 12, 25: adoptionem nuncupare, to make known, to announce, id. H. 1, 17: adoptio consularis, performed by a consul, Quint. prooem. 6, 13 Spald. al.—
II. Transf., of plants, the ingrafting, Plin. prooem. 1, 16.—Of bees, the admittance to or reception in a new hive: ut tamquam novae prolis adoptione domicilia confirmentur, Col. 9, 13, 9.—In eccl. Lat., in spiritual sense of adoption as children of God: adoptionem filiorum Dei, Vulg. Rom. 8, 23; ib. Gal. 4, 5; ib. Ephes. 1, 5.

Origins

  1. Proto-Indo-European*h₂éd
  2. Proto-Italic*ad
  3. Proto-Italic*ad-
  4. Latinadoptiō

Proto-Italic *opeō Proto-Indo-European *-tós Proto-Italic *-tos Proto-Italic *optos Proto-Indo-European *-h₂ Proto-Indo-European *-éh₂ Proto-Indo-European *-yéti Proto-Indo-European *-eh₂yéti Proto-Indo-European *-h₂tiinflu. Proto-Italic *-ājō Proto-Italic *-āō Latin -ō Latin optō Latin adoptō Proto-Indo-European *-ōder. Proto-Indo-European *-Hōder.? Latin -ō Latin -iō Latin adoptiō From adoptō + -iō.

Descendants
  • Catalanadopció
  • Englishadoption
  • Frenchadoption
  • Italianadozione
  • Occitanadopcion
  • Portugueseadoção
  • Spanishadopción
  • Galicianadopción

In English words that came into English from adoptiō

  • adoptionadoptiō

In the Academy Smith's classical dictionaries

Quick answers

What does adoptiō mean in Latin?
adoptiō, a noun, means “adoption”.
What is the genitive of adoptiō?
The genitive singular is adoptiōnis. adoptiō is feminine, third declension.
How do you pronounce adoptiō?
In classical Latin, [aˈdɔp.ti.oː]; in ecclesiastical (church) Latin, [aˈdɔp.t͡si.o].
Where does adoptiō come from?
Proto-Indo-European *h₂éd → Proto-Italic *ad → Proto-Italic *ad- → Latin adoptiō.