noun · femininethird declension
admurmurātiō
admurmurātiō f (genitive admurmurātiōnis)
Classical[ad.mʊr.mʊˈra.ti.ɔ]Ecclesiastical[ad.mur.muˈrat.t͡si.o]
Meaning
- continuous murmuring
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | admurmurātiō | admurmurātiōnēs |
| genitive | admurmurātiōnis | admurmurātiōnum |
| dative | admurmurātiōnī | admurmurātiōnibus |
| accusative | admurmurātiōnem | admurmurātiōnēs |
| ablative | admurmurātiōne | admurmurātiōnibus |
| vocative | admurmurātiō | admurmurātiōnēs |
admurmŭrātĭo, ōnis, f. admurmuro,
I. a murmurong, murmur.
I. In disapprobation:
vestra admurmuratio facit, Quirites, ut agnoscere videamini, qui haec fecerint, Cic. Imp. Pomp. 13, 37: Qui non admurmuratione, sed voce et clamore abjecti hominis furorem fregistis, id. Pis. 14, 32; Cic. Verr. 6, 12, 27; 7, 16, 41.—II. In approbation:
grata contionis admurmuratio, Cic. Verr. 2, 15, 45: secundae admurmurationes cuncti senatūs, id. Q. Fr. 2, 1, 3.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
admurmurātiō ōnis, f
admurmuro, a murmuring, murmur: vestra: senatūs frequentis: grata contionis.
Origins
Proto-Indo-European *-tis Proto-Indo-European *-Hō Proto-Indo-European *-tiHō Proto-Italic *-tiō Latin -tiō Latin admurmurātiō From admurmurō + -tiō.