verbfourth conjugation, no passive
adhinniō
adhinniō (present infinitive adhinnīre, perfect active adhinnīvī or adhinniī, supine adhinnītum)
Classical[aˈdɪn.ni.oː]Ecclesiastical[aˈdin.ni.o]
Meaning
- to neigh or whinny to or after
- with dativeto neigh or whinny
- figurativelyto strive after, long for
Conjugation conjugation 4
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | adhinniō | adhinniēbam | adhinniam | adhinnīvī adhinniī | adhinnīveram adhinnieram | adhinnīverō adhinnierō |
| 2nd sg. | adhinnīs | adhinniēbās | adhinniēs | adhinnīvistī adhinniistī | adhinnīverās adhinnierās | adhinnīveris adhinnieris |
| 3rd sg. | adhinnit | adhinniēbat | adhinniet | adhinnīvit adhinniit | adhinnīverat adhinnierat | adhinnīverit adhinnierit |
| 1st pl. | adhinnīmus | adhinniēbāmus | adhinniēmus | adhinnīvimus adhinniimus | adhinnīverāmus adhinnierāmus | adhinnīverimus adhinnierimus |
| 2nd pl. | adhinnītis | adhinniēbātis | adhinniētis | adhinnīvistis adhinniistis | adhinnīverātis adhinnierātis | adhinnīveritis adhinnieritis |
| 3rd pl. | adhinniunt | adhinniēbant | adhinnient | adhinnīvērunt adhinnīvēre, adhinniērunt, adhinniēre | adhinnīverant adhinnierant | adhinnīverint adhinnierint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | adhinniam | adhinnīrem | adhinnīverim adhinnierim | adhinnīvissem adhinniissem |
| 2nd sg. | adhinniās | adhinnīrēs | adhinnīverīs adhinnierīs | adhinnīvissēs adhinniissēs |
| 3rd sg. | adhinniat | adhinnīret | adhinnīverit adhinnierit | adhinnīvisset adhinniisset |
| 1st pl. | adhinniāmus | adhinnīrēmus | adhinnīverīmus adhinnierīmus | adhinnīvissēmus adhinniissēmus |
| 2nd pl. | adhinniātis | adhinnīrētis | adhinnīverītis adhinnierītis | adhinnīvissētis adhinniissētis |
| 3rd pl. | adhinniant | adhinnīrent | adhinnīverint adhinnierint | adhinnīvissent adhinniissent |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | adhinnī | — |
| pres. 2nd pl. | adhinnīte | — |
| fut. 2nd sg. | adhinnītō | — |
| fut. 3rd sg. | adhinnītō | — |
| fut. 2nd pl. | adhinnītōte | — |
| fut. 3rd pl. | adhinniuntō | — |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | adhinnīre | — |
| perfect infinitive | adhinnīvisse adhinniisse | — |
| future infinitive | adhinnītūrum esse | — |
| present participle | adhinniēns | — |
| future participle | adhinnītūrus | — |
gerundadhinniendī, adhinniendō, adhinniendumsupineadhinnītum, adhinnītū
ăd-hinnĭo, īvi, or ĭi, ītum, 4, v. n.,
I. to neigh to or after.
I. Lit., constr. with dat. and acc., also ad and in with acc.:
fortis equus visae semper adhinnit equae, Ov. Rem. Am. 634; cf. id. A. A. 1, 208; Plin. 35, 10, 36, § 95.—Hence, of lewd persons, Plaut. Fragm. ap. Mai. p. 19; Prud. ap. Symm. 1, 57: aliquem, August. de Mor. Manich. 2, 19: in aliquam, Arn. 4, p. 135: so, ad aliquam, Vulg. Jer. 5, 8 al.—II. Fig., to strive after or long for with voluptuous desire: admissarius iste ad illius orationem adhinnivit, gave his passionate assent to, expressed his delight in, etc., Cic. Pis. 28, 69:
virginis delicatas voculas, App. M. 6, p. 185.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
ad-hinniō īvī, —, īre,
to neigh to, whinny to: equo, O.—Fig.: ad orationem, i. e. expressed delight.
Origins
- Proto-Indo-European*h₂éd
- Proto-Italic*ad
- Proto-Italic*ad-
- Latinadhinniō
Latin hinniō Latin adhinniō From ad- (“to, towards, at”) + hinniō (“neigh, winny”).