verbfirst conjugation
accognitō
accognitō (present infinitive accognitāre, perfect active accognitāvī, supine accognitātum)
Meaning
- EarlyMedieval Latinto notify, proclaim
Conjugation conjugation 1
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | accognitō | accognitābam | accognitābō | accognitāvī | accognitāveram | accognitāverō |
| 2nd sg. | accognitās | accognitābās | accognitābis | accognitāvistī | accognitāverās | accognitāveris |
| 3rd sg. | accognitat | accognitābat | accognitābit | accognitāvit | accognitāverat | accognitāverit |
| 1st pl. | accognitāmus | accognitābāmus | accognitābimus | accognitāvimus | accognitāverāmus | accognitāverimus |
| 2nd pl. | accognitātis | accognitābātis | accognitābitis | accognitāvistis | accognitāverātis | accognitāveritis |
| 3rd pl. | accognitant | accognitābant | accognitābunt | accognitāvērunt accognitāvēre | accognitāverant | accognitāverint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | accognitem | accognitārem | accognitāverim | accognitāvissem |
| 2nd sg. | accognitēs | accognitārēs | accognitāverīs | accognitāvissēs |
| 3rd sg. | accognitet | accognitāret | accognitāverit | accognitāvisset |
| 1st pl. | accognitēmus | accognitārēmus | accognitāverīmus | accognitāvissēmus |
| 2nd pl. | accognitētis | accognitārētis | accognitāverītis | accognitāvissētis |
| 3rd pl. | accognitent | accognitārent | accognitāverint | accognitāvissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | accognitor | accognitābar | accognitābor |
| 2nd sg. | accognitāris accognitāre | accognitābāris accognitābāre | accognitāberis accognitābere |
| 3rd sg. | accognitātur | accognitābātur | accognitābitur |
| 1st pl. | accognitāmur | accognitābāmur | accognitābimur |
| 2nd pl. | accognitāminī | accognitābāminī | accognitābiminī |
| 3rd pl. | accognitantur | accognitābantur | accognitābuntur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | accogniter | accognitārer |
| 2nd sg. | accognitēris accognitēre | accognitārēris accognitārēre |
| 3rd sg. | accognitētur | accognitārētur |
| 1st pl. | accognitēmur | accognitārēmur |
| 2nd pl. | accognitēminī | accognitārēminī |
| 3rd pl. | accognitentur | accognitārentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | accognitā | accognitāre |
| pres. 2nd pl. | accognitāte | accognitāminī |
| fut. 2nd sg. | accognitātō | accognitātor |
| fut. 3rd sg. | accognitātō | accognitātor |
| fut. 2nd pl. | accognitātōte | — |
| fut. 3rd pl. | accognitantō | accognitantor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | accognitāre | accognitārī |
| perfect infinitive | accognitāvisse | accognitātum esse |
| future infinitive | accognitātūrum esse | accognitātum īrī |
| present participle | accognitāns | — |
| perfect participle | — | accognitātus |
| future participle | accognitātūrus | accognitandus |
gerundaccognitandī, accognitandō, accognitandumsupineaccognitātum, accognitātū
Origins
From accognitus (“known”) + -ō (verb-forming suffix). Attested from the mid-9th century in France.
Descendants
- Old Catalanacuyndar
- Old Catalanacundar
- Old Catalanacunydar
- Old Catalanacuydar
- Franco-Provençalaccoindier
- Old Frenchacointier
- Old Occitanacoindar
In English words that came into English from accognitō
- acquaintaccognitō