LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbfirst conjugation

accognitō

accognitō (present infinitive accognitāre, perfect active accognitāvī, supine accognitātum)

Meaning

  1. EarlyMedieval Latinto notify, proclaim

Conjugation conjugation 1

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.accognitōaccognitābamaccognitābōaccognitāvīaccognitāveramaccognitāverō
2nd sg.accognitāsaccognitābāsaccognitābisaccognitāvistīaccognitāverāsaccognitāveris
3rd sg.accognitataccognitābataccognitābitaccognitāvitaccognitāverataccognitāverit
1st pl.accognitāmusaccognitābāmusaccognitābimusaccognitāvimusaccognitāverāmusaccognitāverimus
2nd pl.accognitātisaccognitābātisaccognitābitisaccognitāvistisaccognitāverātisaccognitāveritis
3rd pl.accognitantaccognitābantaccognitābuntaccognitāvērunt
accognitāvēre
accognitāverantaccognitāverint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.accognitemaccognitāremaccognitāverimaccognitāvissem
2nd sg.accognitēsaccognitārēsaccognitāverīsaccognitāvissēs
3rd sg.accognitetaccognitāretaccognitāveritaccognitāvisset
1st pl.accognitēmusaccognitārēmusaccognitāverīmusaccognitāvissēmus
2nd pl.accognitētisaccognitārētisaccognitāverītisaccognitāvissētis
3rd pl.accognitentaccognitārentaccognitāverintaccognitāvissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.accognitoraccognitābaraccognitābor
2nd sg.accognitāris
accognitāre
accognitābāris
accognitābāre
accognitāberis
accognitābere
3rd sg.accognitāturaccognitābāturaccognitābitur
1st pl.accognitāmuraccognitābāmuraccognitābimur
2nd pl.accognitāminīaccognitābāminīaccognitābiminī
3rd pl.accognitanturaccognitābanturaccognitābuntur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.accogniteraccognitārer
2nd sg.accognitēris
accognitēre
accognitārēris
accognitārēre
3rd sg.accognitēturaccognitārētur
1st pl.accognitēmuraccognitārēmur
2nd pl.accognitēminīaccognitārēminī
3rd pl.accognitenturaccognitārentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.accognitāaccognitāre
pres. 2nd pl.accognitāteaccognitāminī
fut. 2nd sg.accognitātōaccognitātor
fut. 3rd sg.accognitātōaccognitātor
fut. 2nd pl.accognitātōte—
fut. 3rd pl.accognitantōaccognitantor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveaccognitāreaccognitārī
perfect infinitiveaccognitāvisseaccognitātum esse
future infinitiveaccognitātūrum esseaccognitātum īrī
present participleaccognitāns—
perfect participle—accognitātus
future participleaccognitātūrusaccognitandus
gerundaccognitandī, accognitandō, accognitandumsupineaccognitātum, accognitātū

Origins

From accognitus (“known”) + -ō (verb-forming suffix). Attested from the mid-9th century in France.

Descendants
  • Old Catalanacuyndar
  • Old Catalanacundar
  • Old Catalanacunydar
  • Old Catalanacuydar
  • Franco-Provençalaccoindier
  • Old Frenchacointier
  • Old Occitanacoindar

In English words that came into English from accognitō

  • acquaintaccognitō

Quick answers

What does accognitō mean in Latin?
accognitō, a verb, means “to notify, proclaim”.
What are the principal parts of accognitō?
accognitō, accognitāre, accognitāvī, accognitātum (first conjugation).