LATIN DICTIONARYLexicon Latīnum
verbthird conjugation, no supine stem

abstulō

abstulō (present infinitive abstulere, perfect active abstulī)
Classical[ˈap.stʊ.ɫoː]Ecclesiastical[ˈab.stu.lo]

Meaning

  1. Old Latinto take away

Conjugation conjugation 3 no-supine

active indicative
formpresentimperfectfutureperfectpluperfectfut. perfect
1st sg.abstulōabstulēbamabstulamabstulīabstuleramabstulerō
2nd sg.abstulisabstulēbāsabstulēsabstulistīabstulerāsabstuleris
3rd sg.abstulitabstulēbatabstuletabstulitabstuleratabstulerit
1st pl.abstulimusabstulēbāmusabstulēmusabstulimusabstulerāmusabstulerimus
2nd pl.abstulitisabstulēbātisabstulētisabstulistisabstulerātisabstuleritis
3rd pl.abstuluntabstulēbantabstulentabstulērunt
abstulēre
abstulerantabstulerint
active subjunctive
active subjunctive
formpresentimperfectperfectpluperfect
1st sg.abstulamabstuleremabstulerimabstulissem
2nd sg.abstulāsabstulerēsabstulerīsabstulissēs
3rd sg.abstulatabstuleretabstuleritabstulisset
1st pl.abstulāmusabstulerēmusabstulerīmusabstulissēmus
2nd pl.abstulātisabstulerētisabstulerītisabstulissētis
3rd pl.abstulantabstulerentabstulerintabstulissent
passive indicative
passive indicative
formpresentimperfectfuture
1st sg.abstulorabstulēbarabstular
2nd sg.abstuleris
abstulere
abstulēbāris
abstulēbāre
abstulēris
abstulēre
3rd sg.abstuliturabstulēbāturabstulētur
1st pl.abstulimurabstulēbāmurabstulēmur
2nd pl.abstuliminīabstulēbāminīabstulēminī
3rd pl.abstulunturabstulēbanturabstulentur
passive subjunctive
passive subjunctive
formpresentimperfect
1st sg.abstularabstulerer
2nd sg.abstulāris
abstulāre
abstulerēris
abstulerēre
3rd sg.abstulāturabstulerētur
1st pl.abstulāmurabstulerēmur
2nd pl.abstulāminīabstulerēminī
3rd pl.abstulanturabstulerentur
imperative
imperative
formactivepassive
pres. 2nd sg.abstuleabstulere
pres. 2nd pl.abstuliteabstuliminī
fut. 2nd sg.abstulitōabstulitor
fut. 3rd sg.abstulitōabstulitor
fut. 2nd pl.abstulitōte—
fut. 3rd pl.abstuluntōabstuluntor
infinitives & participles
infinitives & participles
formactivepassive
present infinitiveabstulereabstulī
perfect infinitiveabstulisse—
present participleabstulēns—
future participle—abstulendus
abstulundus
gerundabstulendī, abstulendō, abstulendum

abs-tŭlo, ĕre, v. a., an old form (from which is the perf. abstuli), = aufero,
I. to take away: aulas abstulas, Plaut. Fragm. ap. Diom. P. 376.

Origins

Latin ab- Latin abs- Latin tulō Latin abstulō From abs- + tulō.

Quick answers

What does abstulō mean in Latin?
abstulō, a verb, means “to take away”.
What are the principal parts of abstulō?
abstulō, abstulere, abstulī (third conjugation, no supine stem).
How do you pronounce abstulō?
In classical Latin, [ˈap.stʊ.ɫoː]; in ecclesiastical (church) Latin, [ˈab.stu.lo].