verbthird conjugation, no supine stem
abstulō
abstulō (present infinitive abstulere, perfect active abstulī)
Classical[ˈap.stʊ.ɫoː]Ecclesiastical[ˈab.stu.lo]
Meaning
- Old Latinto take away
Conjugation conjugation 3 no-supine
| form | present | imperfect | future | perfect | pluperfect | fut. perfect |
|---|---|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | abstulō | abstulēbam | abstulam | abstulī | abstuleram | abstulerō |
| 2nd sg. | abstulis | abstulēbās | abstulēs | abstulistī | abstulerās | abstuleris |
| 3rd sg. | abstulit | abstulēbat | abstulet | abstulit | abstulerat | abstulerit |
| 1st pl. | abstulimus | abstulēbāmus | abstulēmus | abstulimus | abstulerāmus | abstulerimus |
| 2nd pl. | abstulitis | abstulēbātis | abstulētis | abstulistis | abstulerātis | abstuleritis |
| 3rd pl. | abstulunt | abstulēbant | abstulent | abstulērunt abstulēre | abstulerant | abstulerint |
active subjunctive
| form | present | imperfect | perfect | pluperfect |
|---|---|---|---|---|
| 1st sg. | abstulam | abstulerem | abstulerim | abstulissem |
| 2nd sg. | abstulās | abstulerēs | abstulerīs | abstulissēs |
| 3rd sg. | abstulat | abstuleret | abstulerit | abstulisset |
| 1st pl. | abstulāmus | abstulerēmus | abstulerīmus | abstulissēmus |
| 2nd pl. | abstulātis | abstulerētis | abstulerītis | abstulissētis |
| 3rd pl. | abstulant | abstulerent | abstulerint | abstulissent |
passive indicative
| form | present | imperfect | future |
|---|---|---|---|
| 1st sg. | abstulor | abstulēbar | abstular |
| 2nd sg. | abstuleris abstulere | abstulēbāris abstulēbāre | abstulēris abstulēre |
| 3rd sg. | abstulitur | abstulēbātur | abstulētur |
| 1st pl. | abstulimur | abstulēbāmur | abstulēmur |
| 2nd pl. | abstuliminī | abstulēbāminī | abstulēminī |
| 3rd pl. | abstuluntur | abstulēbantur | abstulentur |
passive subjunctive
| form | present | imperfect |
|---|---|---|
| 1st sg. | abstular | abstulerer |
| 2nd sg. | abstulāris abstulāre | abstulerēris abstulerēre |
| 3rd sg. | abstulātur | abstulerētur |
| 1st pl. | abstulāmur | abstulerēmur |
| 2nd pl. | abstulāminī | abstulerēminī |
| 3rd pl. | abstulantur | abstulerentur |
imperative
| form | active | passive |
|---|---|---|
| pres. 2nd sg. | abstule | abstulere |
| pres. 2nd pl. | abstulite | abstuliminī |
| fut. 2nd sg. | abstulitō | abstulitor |
| fut. 3rd sg. | abstulitō | abstulitor |
| fut. 2nd pl. | abstulitōte | — |
| fut. 3rd pl. | abstuluntō | abstuluntor |
infinitives & participles
| form | active | passive |
|---|---|---|
| present infinitive | abstulere | abstulī |
| perfect infinitive | abstulisse | — |
| present participle | abstulēns | — |
| future participle | — | abstulendus abstulundus |
gerundabstulendī, abstulendō, abstulendum
abs-tŭlo, ĕre, v. a., an old form (from which is the perf. abstuli), = aufero,
I. to take away: aulas abstulas, Plaut. Fragm. ap. Diom. P. 376.
Origins
Latin ab- Latin abs- Latin tulō Latin abstulō From abs- + tulō.