noun · neutersecond declension
abōmināmentum
abōmināmentum n (genitive abōmināmentī)
Classical[a.boː.mɪ.naːˈmɛn.tũː]Ecclesiastical[a.bo.mi.naˈmɛn.tum]
Meaning
- Late Latindetestable thing, abomination
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | abōmināmentum | abōmināmenta |
| genitive | abōmināmentī | abōmināmentōrum |
| dative | abōmināmentō | abōmināmentīs |
| accusative | abōmināmentum | abōmināmenta |
| ablative | abōmināmentō | abōmināmentīs |
| vocative | abōmināmentum | abōmināmenta |
ăbōmĭnāmentum, i, n. id.,
I. a detestable thing, Tert. adv. Jud. 13.
Origins
From abomino + -mentum.