noun · neutersecond declension
abarticulāmentum
abarticulāmentum n (genitive abarticulāmentī)
Classical[a.bar.tɪ.kʊ.ɫaːˈmɛn.tũː]Ecclesiastical[a.bar.ti.ku.laˈmɛn.tum]
Meaning
- Late Latinjoint
Declension
| form | singular | plural |
|---|---|---|
| nominative | abarticulāmentum | abarticulāmenta |
| genitive | abarticulāmentī | abarticulāmentōrum |
| dative | abarticulāmentō | abarticulāmentīs |
| accusative | abarticulāmentum | abarticulāmenta |
| ablative | abarticulāmentō | abarticulāmentīs |
| vocative | abarticulāmentum | abarticulāmenta |
Origins
Latin ab- Latin articulus Proto-Indo-European *-mn̥ Proto-Indo-European *-mn̥tom Proto-Italic *-mentom Latin -mentum Latin abarticulamentum From ab- + articulus + -mentum, attested only in Sextus Placitus, De medicamentis ex animalibus 23.2 (late 4th century).