adverb
singillātim
singillātim (not comparable)
Classical[sɪŋ.ɡɪlˈlaː.tĩː]Ecclesiastical[sin̠ʲ.d͡ʒilˈlaː.tim]
Meaning
- not comparablesingly, one by one
liberalitas Augusti avulsa, computatis singillatim quae fisco petebantur
the generous bounty of Augustus [was] taken away, after computing one by one [the items] that were claimed by the treasuryc. 117 CE, Tacitus, Annales 4.20
Latīnē defined in Latin in our graded readers
ūnus post aliumsingillātim — in Evangelium secundum Marcum, ch. 20
singillātim or singŭlātim (in many MSS. also sigillātim; contr. collat. form singultim), adv. singuli,
I. one by one, singly (class.): sic singillatim nostrum unusquisque movetur, Lucil. ap. Non. 176, 11:
singillatim potius quam generatim atque universe loqui, Cic. Verr. 2, 5, 55, § 143: singillatim de uno quoque genere dicere, id. Inv. 1, 30, 49; Ter. Phorm. 5, 8 (9), 43; Lucr. 2, 153; 4, 105; Caecil. and Cael. ap. Non. 176, 8 sq.; Cic. Mil. 1, 52, 98 and 99; 1, 55, 107; id. Tusc. 5, 33, 94; id. Phil. 2, 36, 92; id. Div. in Caecil. 15, 50; 22, 72; Caes. B. G. 3, 2 Oud. N. cr.; 5, 4; 5, 52; Sall. C. 49, 4; Suet. Aug. 9; id. Claud. 29.Charlton Lewis's shorter dictionary for students: the same scholarship in plain, modern definitions.
singillātim or singulātim adv.
singuli, one by one, singly, severally, individually : commemorare Singulatim, qualis ego, etc., T.: loqui: civitas non iam singillatim, sed provinciis totis dabatur, to individuals .
Origins
From singulus (“singly, apiece”)
In English words that came into English from singillātim
- singulativesingillātim